Dedemin zamanına dönersek,kendini bok gibi hissettiğinde şöyle düşünürdü “hey,bugün berbat bir günümdeyim.Napalım hayat böyle,ben samanları havalandırmaya devam etmeliyim” Ama ya şimdi? Şimdi 5 dklığına bile kendinizi bok gibi hissetseniz son derece mutlu ve harika hayatları olan insanların 350 fotografıyla bombardıman ediliyorsunuz,bu durumda hatanın sizde olduğunu hissetmemeniz imkansız kuşkusuz...
Reklam
Mükemmel bir insan değilim,olmayı da düşünmüyorum.Hatalarım var ama onlara rağmen sevilebilirim.Beni hatalarımla sev demiyorum.Hatalarımdan bahset bana ve beraber düzeltelim.Sonra istersen seversin.İstemezsen sen bilirsin.Böylesi daha samimi sanki,böylesi daha gerçek.
...Bunları bilmem,bildiğim o ki, sen uzunca bir zamandır ama özellikle de şu son günlerde bulunduğun hiç bir yerde yoksun.Yoksun derken,ontolojik bir yorumdan,egzistansiyalist bir problemden falan bahsetmiyorum.Bildiğin yoksun işte.Bir böcek kadar bile yoksun.Adın Gregor olsa,madam Samsa bir sabah odana girse yatağını bomboş bulacak, SEN O KADAR YOKSUN...
...Hoca Nasreddin merhuma nasılsın diye sormuşlar ya hani.Hinliğine soruyorsan iyiyim demiş ama dostluğuna soruyorsan anlatması çok uzun sürer.
Reklam