Ziyaret, bir bayram sofrasının etrafında toplanan insanların aslında yalnızca birbirlerini değil, yıllardır susturdukları geçmişi de ziyaret ettiği bir roman gibi duruyor. Aile dediğimiz şey bazen bir sığınak değil, insanın en derin yaralarını sakladığı yerdir
bu yüzden aynı masaya oturan herkes biraz suçuyla, biraz kırgınlığıyla, biraz da affedemediği kendisiyle gelir. Kitabın asıl gücü de burada hissediliyor büyük olaylardan çok, yıllarca birikmiş suskunlukların ağırlığında. Çünkü bazı ziyaretler kapı çalıp içeri girmekten ibaret değildir, bazen insan en korktuğu yere, kendi hatırasına gider. Ziyaret, aileyi yalnızca kan bağıyla değil, vicdan, yük ve yüzleşme üzerinden anlatan sessiz ama içten içe insanı sıkan bir roman hissi bırakıyor.
İpi sıkı tut
"Kalbim bir hazine sandığı... İçi tıklım tıklım çocukluk dolu. O sandığın en nadide parçalarından biri de babamla uyku öncesi yaptığınız şahane sohbetler."️
️Tatmadan tadın ne olduğunu, işitmeden sesin ne olduğunu, görmeden görmenin ne demek olduğunu nerden bilecekti insan, Yaradan vermeseydi bu nimetleri. Furkan doğuştan görme engeli olan bir çocuktur. Doğduğu anda kararmıştı dünyası. Sabırlı, dirayetli olan annesi hep yanında olmuş. Babası da tabii. Kardeşi Nehir, peynirin tadını beğenmezken annenin ağzında bir çift söz " Bunu bulamayanlar var." Tek başına yaptığı her işte bir çift buğulu göz Furkan'ı sesizce hep takip etti: Anne.
️Siz hiç umutsuzluk kuyusuna düştünüz mü? Dipsiz, karanlık ve sessiz olan. ️
️Bir yerini çarpar, bir şeyi kırar diye kımılmadan durmasını isyenlere "Ben biblo muyum" der Furkan.
️Karanlık dünyasında içine mi kapansın, sessiz mi dursun, yerinden kıpırdamasın mı?
️Kulaklığını takar, sesli kitaplar dinler: "Çocuk, Köstebek, Tilki ve At", "Küçük Prens". ️
️Bu kitaplar sayesinde Furkan kendine inanmaya, bir şey yapmaya karar verir. İlk iş olarak herkesin gittiği bir okula gider, braille alfabesini öğrenir. Okul yolunda yaşadığı zorluklarla baş etmeyi, zorbalıklarla, kötü düşüncesi olan ve kendisine acıyan insanlarla "Karanlık Gölge" ile baş etmeyi öğrenir. Okul yolundaki yoldaşı, dostu Kamar adlı köpeği onu birçok zarardan korur.
️Bu hikayede; zorluklarla başmedebilmeyi, empati kurabilmeyi, dost olabilmeyi, engelli bir ailede yaşamı, iyiliğin gücünü, azmi, hayvan sevgisini bulacaksınız.
İpi sıkı tutmayı öğreneceksiniz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin tarihini anlatan bu kitap hakkında bir inceleme yazmak için açıkçası uzun süre düşündüm. Çünkü önce okuduklarımı sindirmem gerekiyordu. Şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki şimdiye kadar bu kadar keyif alarak okuduğum, her sayfasında bana yeni bir şey katan, hem düşündüren hem de gerçekten bilgilendiren çok az kitapla karşılaştım. Üstelik uzun zamandır büyük bir merak duyduğum bir konu üzerine böyle nitelikli bir kitap okumak beni ayrıca mutlu etti.
Kitabın en güçlü yanlarından biri, böylesine kapsamlı ve önemli bir tarihi konuyu son derece yalın, anlaşılır ve düzenli bir dille anlatabilmesi. Herkesin rahatlıkla okuyup anlayabileceği bir anlatımı var ama bu sadelik kitabın içeriğinin derinliğinden hiçbir şey eksiltmiyor. Aksine kitabı daha da etkileyici kılıyor. Gerçekten sürükleyici bir okuma deneyimiydi. Okurken bol bol not aldığım için biraz yavaş ilerledim; buna rağmen hacimli sayılabilecek bu kitabı bir ay içinde bitirdim. Benim için oldukça verimli ve keyifli bir okuma süreci oldu.
biraz zor bir kitaptı açıkçası, hem ruhen hem de bedenen çok yordu beni. yaklaşık bir yıl önce aldığım bu kitabı okuması çok yavaş sürdü ancak ikinci kısımın ortalarından sonra beni öyle bir çekti ki içine, öyle bir okuduklarımı yaşattı ki bana psikolojik olarak… sanki karakterin orada yaşadığı her şeyi ben de yaşıyor gibiydim. o düşünceler sadece onun düşünceleri değildi artık, benim de düşüncelerimdi. günümüzde yaşanan onca şey aklıma geldikçe okuduğum her bir cümle benim için daha da anlamlı hale geldi. bilmiyorum, belki parti yaptığı şeyde haklıydı; bir bakıma parti aslında doğru olanı yapıyordu. ama işte, diğer yanda da benim şu anda bu incelemeyi yazabiliyor olmamın bile, hatta okuduğum bu kitap hakkında düşünüp kendimce çıkarımlar yapabiliyor olmam bile özgürlük tanımına girerken parti’yi ve yaptıklarını destekleyemiyorum. kitaptaki gibi işte, çiftdüşün yapıyorum.
güzel bir kitaptı. 5 yıldızı hak ediyordu. ancak ben, o final ile birlikte winston’u affedemiyorum.
Merhaba arkadaşlar. İki Yıl Okul Tatili, yine çocukluğumuza dair Jules Verne klasikleri arasında yerini alsa da 2020 Covid dönemi sonrasını yaşayanlar için aslında sadece bir macera kitabı değil, yazarın neredeyse bunu da tahmin eder gibi kaleme aldığı eserlerden biri olarak karşımıza çıkıyor. Sonuç olarak ana fikrimiz çocukların hep beraber bir hayatta kalma savaşı olarak karşımıza çıkarken son yıllarda bütün insanlığın hastalık ve savaşlardan sonra hayatta kalma çabalarına baktığımızda bu kitabın etkisi şimdi çok daha farklı oluyor. Ufak bir not eklersek, batının çocuklarının rahat yaşaması için doğunun çocuklarının ölmeye devam etmeleri de bu çabaya dahil ve batının çocukları o yüzden bu çıkarıma asla dahil değiller.
İki Yıl Okul Tatili kitabını incelediğimizde, bir kişinin hatası bin kişinin savaşı nasıl oluyor derseniz işte bunu söyleyerek başlayabiliriz. 1888 yılına uzandığımız bu hikaye bizlere Chairman yatılı okulundaki bir grup çocuğun Yeni Zelanda’da Auckland’da içki içmek amacıyla çıktıklarını ama sonra gemilerinin halatının koptuğunu, kaybolmasını ve bir adaya düştükten sonraki mücadelesini anlatıyor. Jules Verne için zaten mekan olarak bir ‘Ada’ verin ve ortaya nasıl ürünler sunabileceğini görün desek yeridir.
Hiçbir yetişkin olmadan 15 çocuğun neler yapabileceğini göstermeye çalışması da hikaye için incelenecek ayrı bir konu olarak karşımıza çıkıyor. Burada yetişkinlere yönelik bir eleştiri mi yoksa onlara duyulan bir ihtiyaç mesajı mı verildi derseniz, bunun cevabını sadece kitabı okuyanlar bilsinler diyeceğiz. Sloughi’nin Pasifik’te fırtınaya yakalanması ve parçalanması, çocuklarının bir adaya düşmesi sonrası ise hikaye başlar. Ama şu noktaya çok hayran oldum ki, çocuklar öncelikle hayatta kalmaları gerektiğinin bilincindeler. Yani öyle önüne
Okuduğum ilk Sezgin Kaymaz kitabı ve son zamanlarda da okuduğum en mükemmel romandı sanırım. Bir dantel gibi işlenmiş olay örgüsü, içinde çok fazla karakter olmasına rağmen bir kez bile bu kimdi şu kimdi diye geri dönüp okutturmadan muhteşem bir şekilde o karakterlerin birbirlerine bağlanışı, hayatı - ölümü, inancı - inançsızlığı, vicdanı - vicdansızlığı, gülmeyi - ağlamayı bir arada kusursuz bir şekilde sunuşuyla kusursuz bir eser. 10 numara 5 yıldız.
