Yıldız Çanakçı
@yldzcanakc
88 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Bir damla mutluluğum olsaydı, alıp götürürdü bu kitap.. O kadar depresif bir roman ki, yazar neden böyle bir yola girmiş anlam veremedim, vermekte istemedim. Konu güzel ama içerik kötü. İlk defa bir roman için; "nasıl bu kadar kötü olabilir!" diye düşünmeden edemedim.
Çok şey yazmak isterdim..
Ah Dostoy'cum yine düşüncelerimi darmadağınık ettin.
İtiraf ediyorum:
Nedense "Suç ve Ceza" romanına karşı önyargım vardı Dostoyevski'nin bütün eserlerini okurum ama bu kitabı okumam diyordum ki vazgeçtim ve okumak için okumaya karar verdim. Okumak için okuduğuma pişman oldum :(
Okudukça hayatı sorguladım, insanları sorguladım.. İnsanlara farklı bakış açısıyla bakmayı (insan bazen baktığını sanıyor ama boş bakıyormuş) bana çok net bir şekilde gösterdi. Ben bu kitaptaki bütün karakterlerin, benim içimde yaşayan ara ara ortaya çıkan hatta bazılarını içimde öldürdüğümü sandığım şeyleri tekrar ortaya çıkarttı.
Birisini gerçekten öldürmek gerekmiyor bir şeyleri anlamak için, içimizde çok şey öldürüyoruz: sevgiyi beklerken nasıl sevmemiz gerektiğini, umut etmeyi, düşüncelerimizi öldürüyoruz hatta (tabi ki çevremizdeki insanların bunları yok etmesinde büyük katkısı var ama biz kendimizden sorumluyuz ve sadece sevgi iyileştirirdi bizleri)
Rodya, pişmanlık duymuyordu fakat bana pişmanlığı beynimin içine soka soka yerleştirdi. (Hiç değilse... hiç değilse pişmanlık duyabilseydi! Öyle bir püşmanlık ki, yüreğini yakıp kavursun, uykularını kaçırsın; öyle bir pişmanlık ki, düşlerini darağaçları, suda boğulmalar doldursun! Ah! Böyle bir pişmanlık nasıl, nasıl sevindirirdi onu! Acı ve gözyaşı da bir hayattır!) (syf:678)) Rodya'nın uykusu kaçmadı, benim kaçtı, benim düşüncelerim darağaçında asıldı.
10/10
2021 14. kitabı
·23 günde okudu
·Okunma: 26 Ağustos 2021 23:12
·Ben kitap incelemesi yapamam. 'Al oku kardeşim bu kitabı' derim. 'Ama mutlaka oku çok seveceksin, bayılacaksın!'
Sonra derim ki: ben hayatımda bu kadar güçlü bir kadın görmedim, tanımadım. Her şey bu kadar uç noktada yaşanır mı? Pişman nasıl olunmaz Aylin'den öğrenin.
Gülmeyi, sevmeyi, bağlanmayı, dostluğu, arkadaşlığı ve özellikle bırakıp gitmeyi Aylin'den öğrenin...
Saygılarımla,
**Sanırım kitap incelemesini Dostoyveski'den duymalısınız!
Bu notları yazmaya başlamakla hiç iyi etmedim gibi geliyor bana. En azından, bunları yazarken çok utandım. Sanırım bir edebiyat denemesi değil, suçumun cezasını çekmek oldu bu. Sözgelimi, köşemde insanlardan uzak, yaşamdan kopmuş, bencil bir nefret içinde ruhsal çürümüşlükle hayatımı nasıl berbat ettiğimi uzun uzun anlatsaydım, inanın hiç ilginç olmazdı. Romanın bir kahramanı olmalıdır, ama burada inadına her şeyiyle olumsuz bir kahraman var ve bu, okurun tatsız bir duyguya kapılmasına neden olacak, çünkü bizler yaşamdan koptuk, hepimiz az veya çok,aksıyoruz. Hem öylesine kopmuşuz ki, zaman zaman gerçek "canlı yaşam"dan tiksiniyoruz, bu yüzden de, bize onu hatırlattıklarında buna dayanamıyoruz. Bunu o kadar ileri götürmüşüz ki, gerçek "canlı yaşam"ı neredeyse bir iş, neredeyse görev sayıyoruz ve hepimiz yaşamın kitaplarda daha güzel olduğunda hemfikiriz. Ayrıca, kimi zaman neden çabalayıp duruyoruz, neyi yüceltiyoruz, neyi arzuluyoruz? Neyi olduğunu kendimiz de bilmiyoruz.. Soylu arzularımızın, yerine getirilirlerse bunun bizi daha kötü duruma düşüreceğini biliyoruz. Evet, deneyiniz, sözgelimi daha çok özgürlük verin bize, içimizden bazılarımızın ellerini çözün, çalışma alanımızı genişletin, üzerimizdeki egemenliğinizi kaldırın... İnanın, tekrar tekrar egemenliğiniz altına girmeyi önce bizler isteyeceğiz. Sanırım, böyle dediğim için kızıyorsunuzdur bana, bağırıp çağırmaya, tepinmeye başlıyorsunuz. "Lütfen yalnızca kendi hesabınıza konuşun!" diyorsunuz. "Yeraltındaki kendi zavallı yaşamınızdan söz edin! Bizler' demeyin!" İzin verin baylar, evet, "bizler" dediğim için kendimi savunacak değilim. Bana gelince, ben hayatımda bu olayı öylesine uç noktaya götürdüm ki, siz onu bunun yarısına kadar götürmeye