Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş.Nasıl yaşadım on yıl bu evde bir gün duvara bir resim asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimsede uyarmadı beni .işte sonunda anlamsız biri oldum.İşte sonum geldi.Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım ; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım
Hiçbir şeyden çekmedi dünyada
Nasırdan çektiği kadar ;
Hatta çirkin yaratıldığından bile
O kadar müteessir değildi;
Kundurası vurmadığı zamanlarda
Anmazdı ama Allahın adını,
Günahkarda sayılmazdı .
Yazık oldu süleyman efendiye