Yaren
@yrncrn
Ölüme ve aşka durmadan kement atan serüvenlerle geçsin yaşamak...
Psikoloji
Psikolog
129 okur puanı
Ocak 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Kafa karışıklığı, huzursuzluk, tek bir benlik olamama...
Kitabı okurken tekrar tekrar geri dönüp karakteri anlamaya, özdeşim kurmaya çalıştım. Bu kitap bize insanın yalnızlığının her yerde bir olduğunu göstermeye çalışıyor. Kumpaslar, varsayımlar, hayaller, hayatlar ve en önemlisi de yaşanmışlıklar birbirinin içine girmiş; iç içe sunulmakta. Kitabın ilk cümlesini okuyunca bile insan kendinden bir şeyler bulacağını farkediyor. Ve buluyoruz da, hangimiz en kalabalık anında yalnız kalıp, en yalnız halinde kalabalık hissetmemiştir ki?
Ama karakterimiz, daha doğrusu karakterlerimiz tek bir karakter olarak bize sunuluyor. İnsanın farklı yönlerini bir çok tipte fakat tek bir karakter çatısı altında görüyoruz.
Zaman zaman anlamakta zorlandığım, zaman zaman su gibi akan bir kitap oldu. Okurken sürekli olarak Sadık Hidayet intihar etmeden önce de mi bu tarz düşünmüş diye kendime soramadan edemedim. Bana göre bu kitap yazarın ruh halini tam yansıtmasa bile tül perde ötesinden okuyucusuna sunuyor.
Depresif dönemlerinde olan insanlara bu kitabı önermiyorum, ama kişi kendine uzaktan bakmak adına bu kitabı okumalı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Emile Zola, bu kitabındaki öykülerinde ekonominin her kesimden insan ölümünü nasıl ve ne derece etkilediğini gözler önüne sermiştir.
Zola; sade, açık ve anlaşılır bir dil ile okuyucuyu yormadan ve öyküden uzaklaştırmadan bizlere ölümü anlatmış. Eleştiri yapacak olursam öykülerin biraz daha ayrıntılı yazılabileceğini söyleyebilirim. Duyguyu hissettiriyor ama duygu havada kalıyor bu anlamda öyküleri yeterince özümseyemiyoruz.
Öyküleri okurken insanın zihninde sürekli 'ölen öldüğü ile kalıyor' ve 'hayat devam ediyor' fikirleri yankılanıyor. Hatta insan evladı olarak bu öyküleri okurken ölüme sevinebiliyoruz bile. Sevinmek zorunda bırakılıyoruz. Ölüm o kişi için kurtuluş ya da büyük bir rahatlama olarak kazınıyor zihinlerimize.
Genel olarak bakıldığında soğuk bir akşam kahvenizi yudumlarken okuyabileceğiniz güzel, tabiri caizse çerezlik bir kitaptı.
Rupi Kaur; şehvet, aşk, ihanet, kadınlık, kendini bulma ve kendin olma konularını bu kitabında şiir olarak okuyucusuna aktarmış. Her ne kadar şiirleri okurken acıyı hissetsek de, diğer tarafta büyük bir direniş bizi karşılıyor. Şiirleri okuduğum sürece şairin kendisiyle kavgasına şahit oldum gibi hissettim.
Kitabı beğenmedim diyemiyorum, güçlü yanları vardı ve okumaya devam ettirdi kendini. Kitapta beğendiğim yanlardan bir tanesi de çok derin konuları kısa cümlelerle özetleyebilmiş olması, ama tabiki bu durum kitabı şiirsellikten zaman zaman uzaklaştırmış gibi hissettim.
Kadınlık kavramının güçlü yönlerine dikkat çekmiş bazı şiirler. Kadınların olmaları istendiği gibi değil de kendi olmak istedikleri gibi olmalarını çok net ve güzel vurguluyor şairimiz.
Sevmediğim yönlerden bir tanesi, şairin yer yer kendiyle çelişmesi. Ne istediğini bilmeyen bir imaj çizdi şiirleriyle bana. Kendiyle olan savaşına biz okuyucuları çok fazla dahil etmiş gibiydi.
Kitabın ismini ele aldığımızda içeriğin çok güzel bir yansıması olduğunu görüyoruz. Daha iyi ve daha yerinde bir isim konulamazdı diye düşünüyorum.
Süt ve Bal 
Rupi Kaur
Süt ve Bal Rupi Kaur