Her gün, her saat hayata dört elle sarılmak, gelecekten yoksun olduğunu bile bile günübirlik yaşamayı sürdürmek, tıpkı hava olduğu sürece nefes almayı bırakmamak gibi karşı konulmaz bir içgüdüydü.
Yarabbi hayat ne kadar güzel. Ama bizim gözümüz kör,kulağımız sağır. Ancak dara düştüğümüzde , paçamız sıkıştığında görüyoruz bu güzellikleri. Bu ne kadar nimet! Bunların hangi birine sükretmeli? Etrafımda olanlara mı, hayatta kaldığıma mı?