Neden yazılır? Dünya acılı olduğu için yazılır. Duygular taştığı için yazılır. İnsanın kendi zavallılığından sıyrılması güç bir işlemdir. Ama insan bir kez bu zavallılıktan sıyrılmaya görsün, o zaman yaşamı kendi egemenliği altına alabilir. İşte böylesi bir egemenliği bir iki kişiye daha anlatmak için yazılır. (Ya da kendi kendine kanıtlamak için.) Çünkü, insanın kişisel özgürlüğü, kendi dünyasına egemen olmasıyla başlar. Dünyasına egemen olan insan, acıları coşkuya, bunalım yaratmaya, sevgisizliği sürekli aşka dönüştürebilir.
Ben dünyama egemen olmayı edebiyatla öğrendim. Çok sevdiğim üç yazarın, üç cümlesini -benim neden yazdığımı çok iyi anlattığı için- edebiyat yaratıcılığının kıpırdanışlarını çok iyi yansıttıkları için burada vurgulayacağım:
"Hiçbir zaman sakin olamamak, sanırım benim kaderim."
Italo Svevo (Zeno'nun Bilinci)
"İnsanın konuşmak için konuşmadığını böylece öğrendim, 'bunu yaptım', 'şunu yaptım', 'yedim, içtim' demek için konuşmadığını, aksine kendi yaşam görüşünü geliştirmek, bu dünyada neler olup bittiğini kavramak için konuştuğunu."
Cesare Pavese (Yeni Ay)
"İşte gidiyor, felaketlerin anası, koşuyor ve tüm dünyayı kendisiyle birlikte eve götürmeye çalışıyor..."
Djuna Barnes (Gecenin Uzantısı)
Bir cümle de ben eklemek istiyorum:
"Yaşamla ve ölümle hesaplaşmak için yazıyorum"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
· 'Kimse tanıdığın gibi kalmıyor. .
Bir gün bakıyorsun sıcacık . .
Bir gün bakıyorsun buz gibi. .
İnsanlar da değişir mevsimler gibi . .
Çünkü insan bir şeyi elde etmek için çabalar . .
Onu elde edincede bir kenara atar. .
Gerçek değerini ise ama gidince. .
Ama bitince ..ama ölünce . .
Kısacasıniş işten geçince anlar . .
O yüzden selam olsun tuttuğu eli . .
Bir ömür boyu bırakmayana . .
O elin demlediği çayda huzur bulana . .
Kimsenin hayatında hiç kimsenin yeri garanti değildir.
Gün gelir rüzgar tersine eser…
Allah için Sevilmenin değerini bilmeyeni,
Yalnızlık terbiye eder…