Müslüman mıyım gerçekten?
Yani sadece ismim mi Müslüman, yoksa kalbim de secdede mi?
Gazzeli bir çocuk açlıktan ölürken ben tok muyum?
Doğu Türkistan’da bir anne evladına sarılamazken, ben huzurla uyuyabiliyor muyum?
Her zulmü görüp de susuyorsam,
Her feryadı duyup da hiçbir şey hissetmiyorsam,
Her dua çağrısında içim titremiyorsa
Ben hangi ümmete aidim?
Bir lokmamı paylaşamıyorsam,
Bir duamı esirgiyorsam,
Kalbim, İslam kardeşliğiyle atmıyorsa
Ben neye inandım?
Ey nefsim!
İsraf ettiğin her lokma, Gazze’de açlıktan kıvranan bir çocuğun duasına ters düşer.
Görmezden geldiğin her haber, Doğu Türkistanlı bir mazlumun feryadını susturur.
Sana dokunmayan zulmü susarak izlersen,
Yarın sana dokunan adaleti kim savunacak?
Ey kalbim!
Biri ölüyor, sen yaşıyorsun.
Biri aç, sen tok.
Biri mahpus, sen özgürsün.
Ama eğer acıyı hissetmiyorsan,
Aslında mahpus olan sensin.
Uyan artık!
Vicdanla düşün, imanla hisset.
Mazlumların dualarında yerin olsun.
Çünkü sen gerçekten Müslümansan,
Onların acısı, senin de yaran olmalı...