rumi
@yucelika
Hemen hemen herkesin birkaç repliğini ezbere bildiği ya da bir yerde sahnelendiğini görüp izlediği muhteşem bir tiyatro eseriydi. Pek fazla tiyatro eseri geçmişim olmamasına rağmen okuduklarım arasında en sevdiğim ve zevkle okuduğum kuşkusuz Romeo ve Juliet oldu.
Konusu bilindiği üzere iki düşman ailenin çocuklarının birbirlerine ilk görüşte daha sırılsıklam âşık olmaları ve beraberinde yaşanılan talihsizlikler silsilesi… Elbette eseri okurken yazıldığı dönemin şartlarını da göz önüne almak gerekiyor. Yoksa bazı yaşanılanlar ve durumlar eleştirilerinizin hedefi olabilir.
Kimilerine göre mutsuz bir sonu olsa da bence güzel âşıkların mezarda da yan yana oluşu bana kavuştukları izlenimini vererek teselli ediyor az da olsa.
Elinize aldığınız gibi bitireceğinize emin olabilirsiniz. Ben çok severek okudum. Herkese tavsiye ediyor ve keyifli okumalar diliyorum.
Reklam
“Onları kim öldürdü?”
Ölü görmekten, ölüme aracı olmaktan sadistçe bir zevk duyan adam… Issız, karayla bağlantısı olmayan bir ada… Her ne kadar suçlu olsalar da yargı sisteminde suçlarına karşılık ceza almadan hayatlarına devam eden insanlar ve adaletin bu dünyada tecelli etmesini isteyen psikopat ama zeki katilimiz.
Okurken romandaki herkesi sırayla katil ilan etsem de sonuç, herkes gibi beni de oldukça şaşırttı. Sonuç itibariyle tüyler ürpertici bir romandı. Kitabı elimden bırakmamakla kilitli bir dolaba kaldırmak arasında gidip geldim.
Okurken çok keyif aldığım, çok kısa sürede bir solukta bitirdiğim muhteşem bir kitaptı. Dünya genelinde yüz milyon okunmasına şaşmamalı diye düşünüyorum. Bir de üç bölümlük bir dizi varmış. Sevenlerine duyurulur. Onun da güzel olduğuna eminim.
Herkese tavsiye ediyor ve keyifli okumalar diliyorum.
“O uçurtmaları vurmasınlar İnci…”
Mektup tarzında yazılmış ünlü bir eser olan “Uçurtmayı Vurmasınlar” okurken çok duygulandığım, ruhuma dokunan ve etkisinde kaldığım bir kitap oldu benim için.
İnsanların sadece düşündükleri ve okudukları için cezaevine kapatıldıkları 12 Eylül Darbesi zamanında yaşananlara da değinerek annesi ile birlikte cezaevinde kalan küçük Barış'ın yine cezaevinde tanıştığı ama ondan habersiz tahliye olan arkadaşı İnci'ye yazdığı mektupları okuyoruz eserde. Mektuplar her ne kadar sahibine ulaşamasa da…
Okurken bana az da olsa Şeker Portakalı ve cezaevi tasvirlerinden dolayı Dokuzuncu Hariciye Koğuşu’nu anımsattığını da söylemek isterim. Sizin de çocuklarla ilgili ya da bir çocuğun ağzından anlatılanlar daha fazla ilginizi çekiyorsa Bu kitabı okumanızı öneririm.
Kesinlikle tavsiye ediyor ve keyifli okumalar diliyorum.
Her şeyin ölümle son bulacağından hemen hemen emindi. İntiharı bu yüzden seçmişti ya işte: en sonunda özgürlük, sonsuza veren unutuş.
Açıkçası yorum yazmakta zorlandığım bir kitap oldu benim için. Kitaba; herkes tarafından çok sevilmesi ve tavsiye edilmesinden dolayı, aynı zamanda benim birkaç ay önce aynı yazarın Simyacı isimli kitabını okuyup çok etkilenmemden dolayı çok büyük bir beklenti ile başladım. Ama üzgünüm kitap beni hayal kırıklığına uğrattı. Psikoloji konulu eserleri çok sevsem de Veronika’da bu etkiyi bulamadım.
Konusuna değinecek olursak henüz 24 yaşında hayat dolu ve güzel olan Veronika hayatının ve geleceğinin sıradanlığından sıkılıp hayatına son vermek ister ama başarılı olamaz. Sonrasında bulunduğu şehirdeki ünlü bir hastane olan Villete’e yatırılması ve orada yaşadıkları konu oluyor kitaba.
Hastanenin başındaki adamın “ölüm bilinci bizi daha yoğun yaşamaya yöneltir” kanısını kanıtlamak için yalan söyleyerek olacakları beklemesi bana pek ahlaki gelmedi açıkçası.
Kitabın dili oldukça akıcıydı, okumak isteyenleri engellemek kesinlikle istemem. Sonuçta dünya çapında bilinen ve çok sevilen bir eser.
Okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar diliyorum.
“Yemin ederim ki, her şeyi fazlasıyla anlamak bir hastalıktır; gerçek, tam manası ile bir hastalık.”
Son zamanlarda popülaritesi artmış olan mükemmel bir Dostoyevski klasiği “Yeraltından Notlar” okuyan herkesin seveceği ve kendinden bir parça bulabileceği bir eser. İki bölümden oluşan kitabın ilk bölümünde İsimsiz kahramanımızın iç dünyasını yer verilmiş ve olay örgüsü taşımazken, ikinci bölümü ise iç dünyasının hayatına yansımasını konu alıyor.
Eserin 19.yüzyılda yazılmasına rağmen günümüz insanına da ayna tutması kitabı daha fazla benimsememize sebep oluyor. Belki de kahramanın isimsiz oluşu okuyanların kendini başrole koymasını kolaylaştıran bir durumdur, kim bilir?
Ebat olarak ince bir kitap olarak görünse de içi oldukça yoğun ve düşündürücü imgelerle doluydu. Öyle ki bir bölümde okuyucuya sorulan soruların cevabı diğer bir bölümde usulca veriliyordu.
Benim severek okuduğum bir kitap oldu. Dostoyevski’ye başlamak isteyenlere de kesinlikle öneririm. Tavsiye ediyor ve keyifli okumalar diliyorum.
Reklam