Seda Dağdelen
@yucesedaa
Her kitap, başka bir Seda’yı gün yüzüne çıkarıyor. Unutmamak için burdayım, kitapların bendeki tesiri burada! Peki, sen hikayelerin neresindesin?
Öğretmen
Lisans
Dubai
İzmir
57 okur puanı
Ekim 2024 tarihinde katıldı
Kişisel Bir Aşkın Kolektif Hafızaya Dönüşümü1000Kitap
Orhan Pamuk’un Masumiyet Müzesi benim için yalnızca bir roman değil, insan ruhunun derinliklerine inen, şehrin dokusunu satırlara işleyen bir yolculuk oldu. Yazarın akıcı dili sayesinde sayfalar arasında sıkışıp kalmadım; 1970’lerden 2000’lere uzanan İstanbul’un sokaklarında dolaştım. Satırların içinde hem aşkı, hem saplantıyı, hem de değişen bir toplumun izlerini gördüm.
Kemal’in Füsun’a olan tutkusu beni hem ürpertti hem de düşündürdü. Bir insanın bir başkasına bu kadar bağlanması, hayatının geri kalanını askıya alması korkutucu bir saplantı gibi görünse de, yıllar yılı koruduğu duyguların derinliği ona acımamı engelledi. Kemal, kendi duygularının esiriydi ve bu esaret, bana zaman zaman çaresizliğini düşündürse de, bir o kadar da onun samimiyetine inandırdı.
Füsun ise sessizliğiyle, kabullenişleriyle beni hüzünlendiren bir karakterdi. Onun hayatı, bireysel tercihlerden çok ailesinin ve toplumun yüklediği rollerle örülmüştü. Füsun’un suskunluğu aslında bir başkaldırının sessiz hali gibiydi; belki de en çok bu yüzden içimde buruk bir iz bıraktı.
Yan karakterler, akrabalar, komşular, dostlar… Onların varlığı bana, bireylerin yalnızca kendi hikâyelerini yaşamadığını, herkesin herkesin kaderine bir şekilde dolandığını hatırlattı. Bir aşk hikâyesi anlatılırken aslında bir toplumun bütün dinamikleri de arka planda işlemekteydi.
Ve bütün bunların fonunda İstanbul… Kitap boyunca şehrin değişen yüzü, mahalleleri, apartmanları ve sokakları bana öyle canlı geldi ki, sayfaları çevirdikçe kendimi Dubai’den kalkıp Beyoğlu’na gitmiş gibi hissettim. İstanbul, bir şehirden çok bir karakter gibiydi; bazen suskun, bazen kalabalık, bazen de hüzünlü.
————————
Bu kısımdan sonrası kitap ile ilgili ipucu içerir.
————————
Romanın ilerleyen sayfalarında, Kemal ile Füsun’un kavuşmasını
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Özgürlük Türküsü1000Kitap
Yaşar Kemal’in edebiyatında beni her zaman büyüleyen şey, betimlemelerinin insanın zihninde bambaşka bir evren kurmasıdır. Daha önce okuduğum İnce Memed serisinde ve Yılanı Öldürseler’de bu betimlemelerin gücüyle büyülenmiştim. Ama Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal Karınca bambaşka bir tat bırakıyor: burada betimlemelerden çok metaforlar insanın içine işliyor. Sanki masal diliyle örülmüş, ama satır aralarından toplumsal ve insani göndermeler fışkırıyor.
Bu kitabı farklı kılan şeylerden biri de, okurken bir an gözümde fillerle karıncaların mücadelesini görürken, bir an sonra Türk milletinin hiç bitmeyen özgürlük mücadelesinin yankılarını duymam oldu. Yaşar Kemal yalnızca bir masal anlatmıyor; aslında bize “özgürlüğün türküsünü” fısıldıyor.
Türküler, bizim hafızamızdır. “Ankara’nın taşına bak”, “Selanik Türküsü”, “Yemen Türküsü”, “Havada bulut yok”… Bu türküler sadece birer şarkı değil, halkın acısını, özlemini, direncini taşıyan nefeslerdir. İşte kitapta karıncaların türkülerle ayağa kalkışı, onların özgürlük hayaline sarılması beni çok etkiledi. Çünkü biz de türkülerle direnen, türkülerle hatırlayan, türkülerle hayatta kalan bir milletiz.
Kısacası, her yaştan insanın okuyabileceği bir kitap bu. Çocuk gözüyle okunduğunda bir masal, yetişkin gözüyle okunduğunda derin bir özgürlük ve adalet sorgusu.
⸻
İnceleme bu kısım itibariyle hikâye detaylarını içermektedir.
_____
Kırmızı sakallı topal karıncanın demirci olması bana asla tesadüf gelmedi. Demirci, hem emeğin hem de dönüşümün simgesidir; ateşin içinde yoğrulan, yeniden doğuran. O karınca aslında halkın içinden çıkan, sıradan ama iradeli bir özgürlük sembolüydü.
Öte yanda filler sultanı… Onun baskı kurma yöntemi, karıncaları boyunduruk altına alışı, sadece bir masal unsuru değil; açık bir toplumsal eleştiri.
Filler Sultanı ile Kırmızı Sakallı Topal KarıncaYaşar Kemal · Yapı Kredi Yayınları · 202515,6bin okunma
Yalan Söylememe Rehberi: Kendimize Söylediğimiz Yalanlar1000Kitap
Jon Frederickson’ın Kendimize Söylediğimiz Yalanlar kitabını okurken, Nietzsche’nin sesi zihnimde yankılandı. Danışanların gerçeklerle yüzleşmek yerine düşsel imgelerle, küçük bahanelerle tutunmaları bana insanın kendine kurduğu masalsı tuzakları hatırlattı. “Mutluyum”, “elimden geleni yaptım”, “yarın değişirim”… Kulaklara masum, ama içten içe zincirleyen sözler. Onlar bizi korumuyor; bizi olduğumuz kişiden, kendi özümüzden uzaklaştırıyor.
Kitabın arka kapağındaki sorular: “Gerçeklerle yüzleşmek neden bu kadar zor ve acı verici? Bizi koruyor mu, yoksa daha derin çıkmazlara mı sürüklüyor?” Okurken kendi hayatımdan parçalar buldum. Ben de sarıldım zaman zaman hayali güvenliklere, geçici kaçışlara, içime sakladığım yalanlara. Frederickson’ın danışanlarıyla yaşadığı o yüzleşmeler, bana Nietzsche’nin “çekiçle felsefe” metaforunu hatırlattı: Maskeleri, illüzyonları, sahte güvenleri yıkmadan hakikate ulaşmak mümkün değil.
Ve fark ettim ki, acı gerçekliğin içinde bir tür özgürlük saklı. Duyguları bastırmak yerine kabullenmek, kendimize dürüst olmak, hayatın yükleriyle yüzleşmek, hayatımızdaki kişileri olduğu gibi kabul etmek… Hepsi bizi zincirlerimizden kurtarıyor. Nietzsche’nin diliyle: Amor fati — yazgını sev. Frederickson’ın kitabı, hakikatin gücünü gösteriyor ve kendi hayatımızı, kendi değerlerimizi yaratmaya davet ediyor. Gerçek, çoğu zaman korkutucu ama aynı zamanda özgürleştirici.