Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz.Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır.Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur, kimi müdürlüğüne, kimi işine, sanatına.Çocuklarına tutunanlar vardır.Herkes kendi tutamağının en iyi , en yüksek olduğuna inanır.Gülünçlüğünü fark etmez.
“Sen hiç gerçekten sevişen iki kişinin evlendiklerini gördün mü ? Ben görmedim” dedi.Sevişmek dediği acaba neydi ?Tuhaf, değil mi ? Onun ne istediğini anlamıyorum.