Yusuf
@yusufcls
Evli, mutlu, çocuklu...
Polis Memuru
Lisans
Kocaeli
76 okur puanı
Temmuz 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Gölgesizler: Yokluğun içinden geçen bir anlatı.
Kaybolmak gitmek değil fark edilmemektir; kaybolan insan değil, var olmanın kendisidir.
Toptaş bu kitapta kendi atmosferini kurmuş; kitapta anlatılan köy bir mekân olmaktan çıkıp, bir ruh hâline dönüşmüş. Gerçekle hayal, zamanla mekân iç içe geçmiş; insanlar kayboluyor ama bu kayboluş fiziksel değil, varlıktan silinme gibi. Dil sade ama her cümle boşluklar bırakıyor; ben de o boşlukları düşünerek kendim doldurdum. Zaman doğrusal değil,anlatılanlar güvenli bir zemine dayanmıyor; bu da insanın hayattaki belirsizliğine benziyor. Kitap açıklamasız ve sessizce ilerliyor genel olarak ve bu sessizlik insanın yalnızlığını ve görünmezliğini derinleştiriyor. Kitap bittiğinde bir tamamlanmışlık değil, bir eksiklik duygusu kaldı. Zaten kitabın asıl etkisi de bu rahatsız edici boşluk bence.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bilgiyle eğlencenin güzel harmanı.
Kelimelerin kökenlerini, deyimlerin hikâyelerini merak eden herkesin keyifle okuyabileceği bir kitap. İskender Pala, kalemini hem bilgilendirici hem de eğlenceli bir şekilde kullanmış. Günlük hayatta farkında olmadan kullandığımız birçok deyimin aslında ne kadar ilginç ve zengin bir geçmişi olduğunu görmek şaşırtıcı.
Kitap, ansiklopedik bir dilden uzak, sohbet havasında yazılmış. Sanki karşınızda biri oturmuş, “Biliyor musun, bu deyimin aslında şöyle bir hikâyesi var…” diye anlatıyor gibi. Özellikle dili seven, Osmanlı kültürüne ilgi duyanlar için tam bir hazine. Ama illa çok derin bir merakınız olmasına da gerek yok; sadece eğlenmek ve yeni şeyler öğrenmek isteyen biri bile rahatlıkla okuyabilir.
Tavsiye edilir.
İnsan olmanın anlamı...
Beni Kör Kuyularda, okurken içime işleyen, adeta her sayfasıyla yüreğimde iz bırakan bir eserdi. Hasan Ali Toptaş’ın kelimelerle kurduğu o melankolik ve derin dünya, bir okur olarak beni hem hüzünlendirdi hem de düşündürdü. Yalnızlık, kaybolmuşluk ve insanın içindeki karanlık kuyular, öylesine samimi ve vurucu bir şekilde anlatılmış ki, karakterlerin acısını kendi acım gibi hissettim. Bazı cümlelerde durup uzun uzun düşündüğüm, kendimle yüzleştiğim anlar oldu.
Kitap, bir yandan karanlık bir atmosfer sunarken bir yandan da o karanlıkta insan olmanın anlamını aramaya çağırıyor. Her şeyin yitip gittiği, umutların neredeyse kaybolduğu o dünyada bile, insanın içindeki kıpırtıyı hissetmek mümkün. Kitabın dilindeki duygu yoğunluğu ve samimiyet, beni bir okuyucu olarak derinden sarstı ve içime işledi. Bu eser, sadece bir romandan ibaret değil; insan ruhunun en karanlık köşelerine tutulmuş bir ışık sanki.
Okumadan ölme.
Yazar Son Ada'da, bu toprak parçasını bir kurtuluş ütopyası olarak tasarlamış. Kitap genel olarak bu ütopyanın zamanla yozlaşma ve bozulmasını sırayla anlatıyor. Kitabın kötü baş kahramanı olan "Başkan", dünyamız siyasi kişiliklerini hatırlattı bana okurken. Var olan düzeni, anarşi olarak adlandırdıkları bazı olaylarla değiştirme eğiliminde olan insanlar. Demokrasiyi dahi kağıt üzerinde uygulayan, insanların attıkları adıma korkuyla yön veren insanlar. Toplumda statü sahibi bu insanlar kendilerinden olmayanları ve kendilerine zarar vereceklerine inandıkları her şeyi düşman olarak tanımlıyor ve kurtulma yolu olarak tek başvurdukları yol şiddet oluyor. Başkaldıranların başları ezilmeye bu sayede toplu uyanışın önüne geçerek hakimiyet süresinin daha da uzatılmasıma çabalanıyor. Tüm düzeni bozarak bu düzensizlikten hayırlı şeyler doğacağını sanıyorlar. Ama tüm bunlardan sonra dönüp geriye bakanlar hiçbir şeyin değişmediğini değişenin bizler olduğunu anlıyor. Okurken yerimde duramadım, insanlar nasıl bu kadar kör olabilirler diye düşündüm. Sonra kitaptan kafamı kaldırıp bu körlüğün gerçek hayatta da büyük bir yeri olduğunu tekrar hatırladım, bu düzene sessiz kalan bizlerin de o körler kadar suçlu olduğunu da. Kitapta da denildiği üzere "Zaten bir yerde kötülük varsa, oradaki herkes birer suçludur." Ardındansa acı bir tebessüm...
Felsefe, tarih, coğrafya, tasavvuf her biri iç içe hikayelerle başka hiçbir elde böyle güzel yoğrulamazdı. İnsanı okurken bir yandan hikayeyle sürükleyip bir yandan da düşünmeye itmesi muazzam. İnsanı insan yapan bu düşünce kavramı o kadar karmaşık bir süreç ve olay ki, bazen kafa bulanıklığına neden olabiliyor. Halbuki bu muntazam postmodern eser herhangi bir sayfasında duraklamaya bile sebep olmuyor. Her bölüm sonunda, yeni bölüm Adem ile Havva'nın karşı koyamadığı elma çekiciliğinde geliyor ve bırakamıyorsunuz. Hiç bitmesini istemediğim bir düş gibiydi, muazzam.
