"Çoğunlukla sessizce acı çektiğin, sevgi ve iyiliğin karşılarına çıkan her şeyin güçleriyle üstesinden geldiği ve doğrudan duygulandırdığı zamanlar. Ama nadirdi bu, ancak olağanüstüydü...
...Böyle zamanlarda yatağıma uzanıp mutluluktan ağlardım ve şimdi bunları yazarken de ağlıyorum.
Senin çok güzel, çok seyrek rastlanılan türden sessiz, memnun, onaylayan ve yönettiğin kişiyi çok mutlu eden bir gülüşün de vardır...
...Bu türden samimi izlenimler de uzun vadede benim suçluluk duygumu güçlendirmekten ve dünyayı gözümde daha da anlaşılmaz kılmaktan başka işe yaramamıştı."