Zafer
@zafer_imece
Reklam
"Yıldızlar donuklaşıp ve şafağın kül rengi ışıkları penceresine vurduğunda o halâ çalışıyordu."
Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.
Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri kaldırımlar.
"Bütün yaşamında sevginin açlığını çekmişti; doğası sevgiye özlem doluydu, bu onun yaratılışının gereği idi. Yine de onsuz yaşamış ve giderek kalbini katılaştırmıştı. Sevgiye gereksinmesi olduğunu bilmemişti, bunu şimdi de bilmiyordu. O yalnızca sevgiyi yaşanırken görmüş, heyecanla ürpermiş ve onun iyi, yüce harika bir şey olduğunu düşünmüştü."