Zarifbirokur
@zarifbirokur__
Çıkmayan sesim için yazıyorum...
Şu anda okuduğu kitap
İnsan hayattan ne istemeli ya da hayatın verdikleriyle ne kadar yetinmeli? Her zaman tekrarladığımız günlük aktivite ya da alışkanlıklarımızı sürdürürken bazen esas istediğimize sahip olmadığımızı ve içimizde bir yerlerde daha fazlası olduğunu hissederiz. Peki bu hissin peşine takılırsak ne olur? İşte kitabımızın ana karakteri olan Santiago bu hissin peşinden gidiyor. Kendini geliştirmek ve değiştirmek istiyor ve bunun için de yola çıkması gerektiğini biliyor. Ancak yola çıkmak onun için kolay olmuyor çünkü alışkanlıkları ve istekleri arasında seçim yapması gerekiyor. Öyle ki; “Bir düşü gerçekleştirme olasılığı yaşamı ilginçleştiriyor.” Santiago, kişisel menkıbesini gerçekleştirebilmek adına bu yola çıkıyor ancak yolda çeşitli engellerle karşılaşıyor. Bu noktada pek tabii ki engellere karşı pes etmemesi vurgulanıyor. Sıklıkla, “Bir şey istediğin zaman, bütün Evren arzunun gerçekleşmesi için işbirliği yapar.” sözünden bahsediliyor ve hikâye akışıyla da bu düşünce destekleniyor. Nitekim karakterimiz ne zaman zor bir durum içinde bulunsa bir şekilde bu zorluğun üstesinden gelebiliyor. Bakıldığında olay örgüsü gayet basit ve anlaşılır. “Basit şeyler, en olağanüstü şeylerdir ve yalnızca bilginler anlayabilirler bunları.” cümlesiyle yazarın basitlikten hoşlandığını söyleyebiliriz. Esasen basit olmak daha zordur. Bunun yanında daha fazla kişinin anlayabilmesi ve okurken keyif alması da amaçlanmış olabilir. Ayrıca akışta söz edilen yola çıkmak ve yolda olmayı felsefeyle ilişkilendirebiliriz. Hikâye boyunca; varmaktan ziyade, gidilen yol ve o yolun bize kattıklarının daha önemli olduğu düşüncesiyle yoğruluyoruz. Hayatın bir akış içerisinde daha iyi olacağını ve bu akışın tadını çıkarmamız gerektiğini hissettiriyor. Sonuç olarak; içinde pek çok basit ancak etkili öğütler
Doğduğunuz andan itibaren konuşmakta, yürümekte, yemek yemekte, uyumakta ve daha bir sürü eylemde zorluk çektiğinizi bir düşünsenize... Neyse ki düşünebiliyor ve anlayabiliyorsunuz. İşte Christy'nin hayatı da bu şekildeydi. Kitabın yazarı Christy Brown doğduğunda beyin felci geçirdiği için özel bir birey olarak dünyaya gözlerini açmıştı. Bu durumu ilk fark eden ise annesiydi. Kesin tanı koyulduktan sonra artık hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Değişmeyen tek bir şey vardı. Annesinin ona olan sonsuz sevgisi... Christy her şeye rağmen mücadele etmeyi bırakmıyor ve asla pes etmiyordu. Bir gün sol ayağı ile yerdeki bir tebeşiri aldı ve çizmeye başladı. Hiçbir zaman durmadı... Kendini bulmak için bir arayışa çıkmıştı. Bunun için düşüncelerini kullanabiliyordu ama onları ifade edilmek dünyanın en güzel duygusuydu. . . 1954 yılında sol ayağı ile yazmış olduğu bu eseri, hayata farklı bakış açıları ile bakmamızı sağlıyor. Özel bireylerin dünyasını bir nebze de olsa anlamamıza olanak veriyor. Önce bu kitaptan sonra da hayatımızdan çıkarmamız gereken çok fazla ders var.
Gökyüzü bile Utanırdı sem güldüğün zaman. Kitapta sevgiliyi bulma çabasından bahsediyor ama haram sevdalara bulaşmadan. Eskiden insanların nasıl mutlu ve huzurlu olduğunu şimdilerde ise hep kendimizden bir şeyler eksik olduğunu neye sahip olursak olalım kendimizi Allahın himayesine vermedikçe mutsuz olacağımızdan bahsediyor. Çok fazla yorucu bir eser değil . Herkese eyvallah 
Hikmet Anıl Öztekin 
Eyvallah 1 
Hikmet Anıl Öztekin
Hikmet Anıl Öztekin Eyvallah 1 Hikmet Anıl Öztekin