Zehra
@zehrayyyyy
bağdaş kurup bir gülün derinliklerine
kendimi yeniden doğmalara alıştırıyorum
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ben niye kimselerin ağlamadığı yerlerde ağladım?
bilinçli tekilleştirme
Mutluluk dispozitifi insanları tekilleştirerek toplumun siyasi ve dayanışmacı yönlerini yitirmesine yol açar. Mutluluk herkesin kendi başına uğraşması gereken bir şeydir. Kişiye özel bir hale gelmiştir. Eziyette insanın kendi başarısızlığının sonucu olarak yorumlanır. Kendi ruhumuzu tedaviyle uğraşırken sosyal çarpıklıklara yol açan toplumsal ilişkileri gözden kaçırırız. Korku ve güvensizlikle boğuşurken bunun sorumlusunun toplum değil kendimiz olduğunu düşünürüz. Halbuki devrimin mayası birlikte hissedilen acıdır..
Özgürlük baskılanmaz sömürülür. "Özgür ol", "İtaatkâr ol"dan daha yıkıcı bir zorlama yaratır.
Neopolitik mutluluk dayatması
Gerçek mutluluk ancak kırılmış olarak mümkündür. Mutluluğu şeyleşmekten kurtaran bizzat acıdır. Acıdır mutluluğu taşıyan. Acılı mutluluk bir oksimoron değildir. Her yoğunluk acı vericidir. Derin mutluluğun içinde bir acı ânı vardır. Acı ve mutluluk Nietzsche'nin deyişiyle "ikiz kardeşlerdir, birlikte büyüyen..ya da birlikte güdük kalan." Acı engellendiğinde mutluluk yavanlaşıp sıkıcı bir rahatlığa dönüşür. Acıya duyarlı olmayan insan derin mutluluğa kapısını kapatmıştır.