Artık hayatta hiçbir şey olsun diye zorlamıyorum, çabalamıyorum. Fazlasıyla çabaladım ve değer verdim. Bir insanı beklersin, önemsersin, ilmek ilmek çaba dokursun. Ama kimsenin kalbini elinde tutamazsın. Bunu anladım.
Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu?