Demek ki insanlığa güven duymanın tam olarak yıkılışı böyle oluyormuş diyordum,umut kapılarının,pencerelerinin sıkı sıkıya kapatıldığı bir kararlılık hâli,artık hiç kimsenin anlatmayacağı bir demir kapı..."Ben bir insandım sadece bir insan..."
Bir şeyler yapıyorum, yürüyorum, konuşuyorum, yemek yiyorum yani her zaman yaptığım işleri sürdürüyorum ama nasıl anlatsam, bir boşluk duygusu içinde. Sanki içimde derin bir hiçlik var...