Zeliş
@zelise
72 okur puanı
Şubat 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bir kaburga kırığına dönüşmüştü bende onu sevmek. Nefes alsam içime batıyordu, acıdan ölüyordum, almasam boğuluyordum. Sabah yeni bir güne başlamak, her gün tekrar tekrar yok olmaktı. Artık ona karşı içimde türlü türlü öfkeler büyüterek yaşamalıydım. Çünkü hüznüm öfkemden büyük olursa onu affederdim. Öfkemle de olsa hala içimdeydi. Onu bir türlü öldüremiyordum. Zaten o içimizde öldüremediklerimiz, unutamadıklarımız değil midir bizi sevmediklerimizle yaşamaya mahkum eden?
Reklam
Anlatırken yaşadıklarım, yaşarken anlatamadıklarımın yanında ne ki?
Bilmemek hayatımız olsun. Hissettikçe unutalım..
Puan vermedi·208 syf.·
2017 18. kitabı
Reklam