m
@zeowieg
16 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
vücudum beni eziyor orpheus, bıktım usandım ondan; çünkü ruhtan yoksunum. bende ruh olmayışı, vücudumun bana ağırlık oluşundan mı yoksa? vücuduma dokunuyorum Orpheus elimle yokluyor, görüyorum onu; ama ruh nerde, ruhum nerde? acaba bir ruhum var mı? vücudum beni eziyor orpheus, bıktım usandım ondan; çünkü ruhtan yoksunum. bende ruh olmayışı, vücudumun bana ağırlık oluşundan mı yoksa? vücuduma dokunuyorum orpheus elimle yokluyor, görüyorum onu; ama ruh nerde, ruhum nerde? acaba bir ruhum var mı?
şimdiyse eugenia'mın gözleri, yalnızlığımın göğünden bana doğru parlıyor. annemin gözyaşlarındaki ışıltıyla parlıyor. Ve bende var olduğum kanaatini uyandınyor, ey tatlı kuruntu! amo, ergo sum! bu aşk, orpheus, varlığımın sislerini eriten ve bu sisler içinde bir biçim bir nitelik kazanan bereketli bir yağmur gibi. ruhum üzeri ne bedeni bir duyguya sahip oluşumu, ruhuma elle dokunuşumu ben bu aşka borçluyum. bu aşk sayesinde ruhum, bana ta derinlere kadar acı veriyor, orpheus! ruh aşktan, etleşmiş ıstıraptan başka nedir ki?
geçip gidiyor günler, yalnız aşk kalıyor. orada, içeride, nesnelerin derinlerinde bu dünyanın ırmağı ve onun paraleli olan akıntı birbiriyle karşılaşıyor, birbirine temas ediyor ve bu rastlaşmadan, kaynaşmadan bütün ıstırapların en acıklısı ve en tatlısı fışkırıyor; hayatın elemi.
çerçeveyi tetkik et orpheus ve zemini tetkik et: atkının mekikle gelip gittiğini görüyorsun, gücülerin nasıl kımıldadığını görüyorsun; ama de bakalım, varlığımızın dokumasının sarıldığı silindir nerede, gösterebilir misin, nerede?"
ebediyet, o korkunç ebediyet bize böyle ayan olur orpheus! insan yalnız kalır da gözlerini gelecek zamanı kaparsa, rüyasında ebediyetin korkunç uçurumu açılır önüne. ebediyet gelecek zaman değildir. öldüğümüzde ölüm, yolumuzun yönünü değiştirir ve biz geçmiş zamana, evvelce var olana dönmeye başlarız. ve biz böylec kaderimizin yumağını çöze çöze, yaratılışımızın binlerce senelik yolunu geri dönerek ve gerçekte asla var olmadığı için ulaşamayacağımız hiçliğe doğru yürüyerek gider, gider, gideriz.
+söylesene victor, hayat bir oyun mu, bir eğlence mi?
-oyun da bir eğlence değil mi zaten?
+o halde insan kendini ha şöyle oyalamış ha böyle aynı şey.
-İnsan madem oynuyor, iyi oynamalı.