Hiçbir şeyi unutmadım, ama bir süreliğine bütün bunları, hatta hatıralarımı bile kafamdan kovdum… durumumu kesin olarak düzeltinceye kadar; o zaman… o zaman küllerimden doğacağım, göreceksiniz!
Bazen yine o girdaba kapılacağımı, hortumun yaklaştığını, yanımdan geçerken beni içine çekeceğini, düzen ve ölçü duygularımı kaybedip yine dönmeye, dönmeye, dönmeye başlayacağımı sanıyorum…
Ne istediğimi biliyor muyum? Kendimi kaybetmiş gibiyim; tek istediğim sonsuza dek, daima, bütün ömrümce onun yanında olmak, onun ışığıyla, onun halesiyle aydınlanmak. Ondan ötesini bilmiyorum! Ondan kaçabilir miyim hiç?