Aldandım kışın mevsimsiz bir cemresine,
Bir lahza için unuttum zemherinin hükmünü.
Güneşe kanıp açan bir çiçek gibi
Bir yanım erkenden döküldü,
Baharı çağırmaya cesaret edemeden.
Zemherinin hafif uğultusu dolanıyor geceme,
Kulaklarımda yırtık bir sessizlik.
Tenim, rüzgârın her niyetini ezbere biliyor,
Soğuk, dokunduğu her şeyi kendine benzetiyor.
Ümidini yitirmiş bir sabırla duruyorum,
Ne bütünüyle vazgeçmiş, ne tutunabilmiş.
Bir yanlış güneş yüzünden
Kışa borçlanıyor insan bazen.
Aldandım zemherîde parlayan bir anlık nûra,
Hâb-ı gafletten açan bir çiçek gibi erkenden.
Bir yanım hazânı kuşandı, döktü yaprağını,
Bilmeden, güneş dediğim şeyin aslında zevâl olduğunu.
#Şeyda Keren