Mutluluk denen şey şimdi yanı başındaydı. Dokunabilirdi ona. Ama ürkütmekten çekiniyordu. Sonsuz bir ân uzayıp gidiyordu sanki. Hiç bitmeyen bitmesi istenmeyen... Kişi yalnızca o ânın içinde olduğunu bilmeli, ona dokunmamalı. Bir yitirirse, bir daha bulamayacaktır onu. İnsan ömrü içinde, kim bilir, belki bir kezdir o ân. Değerini bilmeli onun için.
... kişinin özgürlüğü kendine özgü tek başına bir şey midir yoksa ortaklaşa bir duygu mudur? Yani bunun başkalarıyla paylaşılması olabilir mi? ...
Ortak bir duygu olmalı bu, diyordu, çünkü kaynağı tektir özgürlüğün. Ondandır. Tersi bir durumda dayanılmaz bir yük olurdu özgürlük insanın sırtında.