Zeynep İzel PALUT
@zeynepizel
30 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
bir şey beni öldürmüştü ama yine de hayattaydım. fakat ne belleğim vardı ne de adım. zerre kadar umudum olmadığı gibi en ufak bir pişmanlık ya da üzüntü duymuyordum. geçmişim yoktu muhtemelen geleceğim de olmayacaktı; bana düşen yaranın oluşturduğu boşlukta diri diri gömülmüştüm. yaranın kendisiydim ben.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
benim için bir kitabı anlamak, kitabın ortadan kaybolması, çiğ çiğ yendikten sonra sindirilip yeni bir ruh yaratılması ve dünyayı yeniden biçimlendirmek üzere bünyeye katılması demektir.
çocukken bile hiçbir eksiğim olmamasına rağmen ölmek isterdim: vazgeçmek isterdim çünkü çabalamak bana bir şey ifade etmezdi. talep etmediğim bir yaşamı sürdürmekle hiçbir şeyin kanıtlanmayacağını, doğrulanmayacağını, artmayacağını ya da eksilmeyeceğini hissediyordum
belki gerek yolumuz her zaman olduğumuz yoldu, hüzünle geçmişe, özlemle ileriye bakıp hep huzuru arzulamak ama hep huzursuz olmaktı; çünkü ancak amacı bilinmeyen ama insanın ısrarla ilerlediği bir yol kutsal bir yol olabilir, tıpkı bizim bu gece karanlığın ve tehlikenin içinde ilerlediğimiz ama sonunu bilmediğimiz yol gibi."
Sayfa 45 - CAN YAYINLARI
