Reklam
"Mesela ben çok gülerdim, çok konuşur, saatlerce aynı konudan bahsedebilirdim.
Ama bir şeyler oldu sonra, gerçi bir şeyler hep oluyordu ama ben geç farkettim işte,
Bazı konuları aşamadım, bazı şarkıları susturamadım,
Bazı cümleleri unutamadım ve kalbimi yaşanmışlıklardan arındıramadım.
Birileri uzun uzun bir şeyler anlatıp durdu ama cevap veremedim hiçbirine.
Çok sevdim herkesi ama kimsenin sevdiği olamadım. Çok
şey sayıkladım,
kimse anlamaya çalışmadı.
Sonra sustum, hep öyle olur ya zaten."
"Belki de hayranlığını hiçbir zaman kelimelere dökmemeli insan."
Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?
Reklam