Zeynep Şükran
@zeynepsukran
56 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Kitabi yeni bitirdim ve hala etkisindeyim. Ne desem az ne desem yetersiz gelir gibi hissediyorum. Sahaftan kitabi aldim ve eve giderken basladim okumaya sonra saatler geçti akşam oldu sonrada gece oldu derken artik uyumam gerekiyordu ama ben o evrenden çıkmak istemiyordum. Sonrasında kucağımda kitapla zaten uyuyakalmışım. Ertesi gun kahvalti bile yapmadan devam ettim okumaya ta ki kitap bitene kadar. Bir gunu bile doldurmadan bitti yani koca kitap. Sağ elimdeki sahifeler azaldıkça bitmesin bitmesin diye içimden sayiyordum. Malesef bitti. Sonunu tahmin edemiyorsunuz o yüzden iyice merak uyandırıyor içinizde. Son ana kadar vazgececek ve yaşama tutunacak hatta imkansız denen bir sey olmadığını ispatlayip iyileşecek diye umit ediyorsunuz. Ama çarpıcı ve dramatik bir son... bilmiyorum ben ne yapardim bu durumda. Evet bu sekilde yaşamak yaşam sayılmaz belki ama ailenin zaten depresyonda olan kişiye yasamini sonlandirabilme hakkı, iradesi vermeside bir yandan dogru, etik gelmiyor. Bu kaza belki sıradan yoksul yasamis bir insanın başına gelmis olsa bu kadar etkilemeyebilirdi. Ama önceki hayatınızda ekstrem hobileri olan sporla ilgilenen dünyayı gezme tutkusu içinde yaşayan birisi icin, ne kadar size hizmet edecek sonsuz sayıda insan olsada hayatin bittiğini düşünmeniz daha olası. Kitap boyunca sırıtarak okumuştum ama o son sayfadaki mektup... o mektupta gözünden yas akmayan içi sızlamayan duygularım var demesin. Bayıldım kısaca. Ve son olarak huzur icinde uyu Will.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Rahatlığın getirdiği bir lüks müdür depresyonPsikoloji
İlk kitaptan farklı olarak yazarın geçtiğimiz bir kaç ay önce hemde sadece 35 yaşındayken öldüğü bilgisi ile kitabı okuyunca bu sefer tuhaf hissettim. Ölümü düşünerek ve depresif yaşayarak geçen bir ömür. Daha önümde uzun bir yol var diyor bir cümlesinde, bir kaç yıl sonra o yolun biteceğini bilmeyerek. Bir user hayatında zor zamanlar geçirmeyen depresyon ile yakından uzaktan alakası olmayan kişilere uygun olmadığını söylemiş kitabın. Sonuna kadar katılıyorum. Bu kitap bende böyle hissediyorum diyip altını kalın çizgiler ile karalayacakların bayılacağı ve belki birazda tetikleneceği bir kitap. Öbür kitapta başlığa rağmen ölüm üzerine çok durmamisti. Ama bu kitapta gerçekten intihar girişiminde bulunmuş olması ölümü düşünmüş olması okumak istediğim kısımlardı. Merak ediyordum bu raddeye gelene kadar olan süreci. Bende psikolojik olarak zor zamanlar geçirmeme rağmen biraz aslında bu zorlukları hayatımızda düşünmeye ayıracak boş zamanımız olmasına yoruyorum. Oysa yoğun bir tempo belki onları düşünmesinden uzaklaştıracak bizi. Babalarımız annelerimiz bizden belki daha zor bir hayat yaşamasına rağmen neden bizim kadar psikolojik çöküşler ve depresyon tanısı almıyorlar. Çünkü aslında bu bile lüks denilebilir. Bazen bende düşünüyorum fazla rahatlık mi beni dibe batırıyor. Düşündükçe zihin kendini kapatıyor.
Kişisel menkibe üzerineFelsefe-Düşünce
Eğitici bir kitap demekle beraber evet yer yer sıkıcı oldugunu da itiraf etmem gerek. Ben sonunda hazinenin mısırda gömülü şekilde cikmayisini mısırda kişisel menkibesini takip etmeyen adam sayesinde aslinda karakterimizin hazineyi kazanmasını sevdim. Ama açıkçası ben hazineyi hep bir metefor gibi düşünmüştüm. Hazine aslinda altin degil ortada hic altin çıkmayacak hazine o altini yaratabilmek mertebesine erişmek olacak sanıyordum. Fiziksel bir hazine klasik bir son yarattı. bu da biraz tum kitabi tümüyle incelediğimizde masal dememe yol açtı. Yazarin kişisel menkibe dedigi şeyin kader oldugu ve kitap boyunca kaderinin peşinden git demesi üzerine kurulu. Ama tuhaftır ki kader bizde tanimi oldukca karmaşık bir kelime. Kaderi biz mi belirleriz yoksa belirlenen kader uzerine mi yaşarız gibi bir türlü sonuca varamayan tartışmalara sahibiz. Ve yazar bize tum kitap boyunca yaşamınız boyunca size iletilen mesajlara dikkat edin diyor. Evrende hic bir şeyin bosa olmadığı aslinda bir cok seyde anlam olduğundan bahsediyor. Bol bol geleceğiniz yer yer nasihatler alacağınız bir kitap
Kendinizi geliştirmek icin degil kendinizi bulmak icin okuyunPsikoloji
Kendimi birinin mahremiyetini işgal etmis gibi hissettim. Hani bir defter bulursunuz sonra fark edersiniz ki bu bir günlük ve sanki o günlügü okuyormusum gibi bir his. Ki aslinda bir nevi rizasi alinarak yazarin gunlugunu okuyoruz diyebiliriz bu kitapta. Bundan aylar önce pembe fili düşünme kitabını okumuştum biraz onu anımsattı bana kitap. Ve şunu anliyorum başlık her seydir. Her iki kitapta cok satilanlarda ve önemli bir sebebi başlığı diyebiliriz. Kitapta yer yer o kadar aa bende böyle hissediyorum dediğiniz noktalar çıkacaktır. Zira ben bir cok yerin altini çizdim. Yorumlarda yazar fikirleri yüzünden linclenmis. Kadınları dis görünüşü yuzunden yargılıyor. Pick me davranışlarda bulunuyor vs. Ama zaten psikolojik sıkıntıları olan biri olarak yazıyor bu kitabı. Fikirlerinin arkasinda degil aksine bunlardan kurtulmak adina terapiye başvurma cesaretine sahip. Kitabı okurken kendinizi geliştirmek yerinize kendinizi bulmak amacı ile okusanız aslinda bu düşünceleriniz değişebilir. Okuması cok kolay bir gunde bitebilecek akıcı bir kitap. Sonda bizzat doktorun yorumunu okumak hoşuma gitti. Onunda ne düşündüğünü merak ediyordum. Fikrimce doktor ben olsam musade etmezdim sanırım bir ses kayıt cihazı ile seanslarimin kaydedilmesine. Zira kendisi de bu durumu yazarın ona söylemesinden sonra seanslarinda bazi değişiklikler olduğunu söylemiş. İşin özeti buyuk beklentiyle okunmaması gereken yazarimizin terabi sürecinden bahseden okunabilir bir kitap
Bir bitişin yeni bir başlangıca kapı açmasıPsikoloji
Bir Userin yorumunda insan iki defa doğar biri anneden biri kendinden diye bir yazi okudum. Bu kitapta da aslında veronica' nin yeniden doğuşuna şahit oluyoruz. Tam hayat bitti diyip huşu içinde ölecek olan genç kızın son anda hayatının başlamasına tanık oluyoruz. Yeniden yaşamakta nasil anlam bulduğuna. Tuhaftır ki hep biz deli hastanesinde yatanları tutsak görürüz belki aciriz ama aslında kitapta da karakterlerin burasi villes, burası akıl hastanesi burada kurallar yoktur dediğini görüyoruz. Kisi dışarıdaki yaşamında hep bir rol içindedir. Patronuna arkadaşına annesine babasina. Toplumun normlarına uygun bir sekilde yaşamak zorundadır. Oysa akıl hastanesinde buna ihtiyaç yoktur. Çünkü toplumun o kişilerden bir beklentisi yoktur. Bundan ki kişiler en doğal oldukları ve ozgur oldukları sekilde yaşarlar. Veronika dünyaya boş geldiğini zannediyordu ta ki eduard ile tanisana dek. Belki veronica intiharda basarili olsaydi eduard da ömrünün sonuna kadar sizofreni ile mucadele edecek hayallerine ulasamayacakti. Yasamasi bir cok hastanin hayatina da dokunmustu. Boylelikle o da yasamina anlam katti. Yazar diğer hastalıkları da (panik atak depresyon şizofreni gibi) cok guzel anlatmış. Zaten kendisi de vakti zamaninda akıl hastanesinde kalmis elektro şok tedavisi alan biriymiş. Bundan belki hayatından esinlendi. Kim bilir.