Zeynep Şükran
@zeynepsukran
56 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Kitabi yeni bitirdim ve hala etkisindeyim. Ne desem az ne desem yetersiz gelir gibi hissediyorum. Sahaftan kitabi aldim ve eve giderken basladim okumaya sonra saatler geçti akşam oldu sonrada gece oldu derken artik uyumam gerekiyordu ama ben o evrenden çıkmak istemiyordum. Sonrasında kucağımda kitapla zaten uyuyakalmışım. Ertesi gun kahvalti bile yapmadan devam ettim okumaya ta ki kitap bitene kadar. Bir gunu bile doldurmadan bitti yani koca kitap. Sağ elimdeki sahifeler azaldıkça bitmesin bitmesin diye içimden sayiyordum. Malesef bitti. Sonunu tahmin edemiyorsunuz o yüzden iyice merak uyandırıyor içinizde. Son ana kadar vazgececek ve yaşama tutunacak hatta imkansız denen bir sey olmadığını ispatlayip iyileşecek diye umit ediyorsunuz. Ama çarpıcı ve dramatik bir son... bilmiyorum ben ne yapardim bu durumda. Evet bu sekilde yaşamak yaşam sayılmaz belki ama ailenin zaten depresyonda olan kişiye yasamini sonlandirabilme hakkı, iradesi vermeside bir yandan dogru, etik gelmiyor. Bu kaza belki sıradan yoksul yasamis bir insanın başına gelmis olsa bu kadar etkilemeyebilirdi. Ama önceki hayatınızda ekstrem hobileri olan sporla ilgilenen dünyayı gezme tutkusu içinde yaşayan birisi icin, ne kadar size hizmet edecek sonsuz sayıda insan olsada hayatin bittiğini düşünmeniz daha olası. Kitap boyunca sırıtarak okumuştum ama o son sayfadaki mektup... o mektupta gözünden yas akmayan içi sızlamayan duygularım var demesin. Bayıldım kısaca. Ve son olarak huzur icinde uyu Will.
Rahatlığın getirdiği bir lüks müdür depresyonPsikoloji
İlk kitaptan farklı olarak yazarın geçtiğimiz bir kaç ay önce hemde sadece 35 yaşındayken öldüğü bilgisi ile kitabı okuyunca bu sefer tuhaf hissettim. Ölümü düşünerek ve depresif yaşayarak geçen bir ömür. Daha önümde uzun bir yol var diyor bir cümlesinde, bir kaç yıl sonra o yolun biteceğini bilmeyerek. Bir user hayatında zor zamanlar geçirmeyen depresyon ile yakından uzaktan alakası olmayan kişilere uygun olmadığını söylemiş kitabın. Sonuna kadar katılıyorum. Bu kitap bende böyle hissediyorum diyip altını kalın çizgiler ile karalayacakların bayılacağı ve belki birazda tetikleneceği bir kitap. Öbür kitapta başlığa rağmen ölüm üzerine çok durmamisti. Ama bu kitapta gerçekten intihar girişiminde bulunmuş olması ölümü düşünmüş olması okumak istediğim kısımlardı. Merak ediyordum bu raddeye gelene kadar olan süreci. Bende psikolojik olarak zor zamanlar geçirmeme rağmen biraz aslında bu zorlukları hayatımızda düşünmeye ayıracak boş zamanımız olmasına yoruyorum. Oysa yoğun bir tempo belki onları düşünmesinden uzaklaştıracak bizi. Babalarımız annelerimiz bizden belki daha zor bir hayat yaşamasına rağmen neden bizim kadar psikolojik çöküşler ve depresyon tanısı almıyorlar. Çünkü aslında bu bile lüks denilebilir. Bazen bende düşünüyorum fazla rahatlık mi beni dibe batırıyor. Düşündükçe zihin kendini kapatıyor.
Kişisel menkibe üzerineFelsefe-Düşünce
Eğitici bir kitap demekle beraber evet yer yer sıkıcı oldugunu da itiraf etmem gerek. Ben sonunda hazinenin mısırda gömülü şekilde cikmayisini mısırda kişisel menkibesini takip etmeyen adam sayesinde aslinda karakterimizin hazineyi kazanmasını sevdim. Ama açıkçası ben hazineyi hep bir metefor gibi düşünmüştüm. Hazine aslinda altin degil ortada hic altin çıkmayacak hazine o altini yaratabilmek mertebesine erişmek olacak sanıyordum. Fiziksel bir hazine klasik bir son yarattı. bu da biraz tum kitabi tümüyle incelediğimizde masal dememe yol açtı. Yazarin kişisel menkibe dedigi şeyin kader oldugu ve kitap boyunca kaderinin peşinden git demesi üzerine kurulu. Ama tuhaftır ki kader bizde tanimi oldukca karmaşık bir kelime. Kaderi biz mi belirleriz yoksa belirlenen kader uzerine mi yaşarız gibi bir türlü sonuca varamayan tartışmalara sahibiz. Ve yazar bize tum kitap boyunca yaşamınız boyunca size iletilen mesajlara dikkat edin diyor. Evrende hic bir şeyin bosa olmadığı aslinda bir cok seyde anlam olduğundan bahsediyor. Bol bol geleceğiniz yer yer nasihatler alacağınız bir kitap