"O benim ilk kalp ağrımdı, tutunmak isteyip; tutunamadığımdı. Yarım kaldığım, yanına kalamadığımdı. İmkânsızımdı. Bilinmezimdi. Katilimdi. Kıyamadığımdı."
"Ama günün sonunda," dedi ve elini açık camdan çıkarıp rüzgârın parmaklarının arasından esmesine izin verirken ekledi, "kendim olmam benim için yeterli. Ben yeterliyim."
"Tanrı biliyor ya! Çoğu zaman, bir daha uyanmama isteğiyle, hatta bazen bir daha uyanmama umuduyla yatıyorum yatağıma; sabah gözümü açıp da güneşi gördüğümde içerliyorum."