Zeynep Ersoy
@zeynnnepp
Benim için en zor gerçekleşen Ferhan Şensoy okumasıydı. Böyle nasıl derler ittire kaktıra okudum sanki. Ne yapabilirim sevemiyorum bu kadar siyaseti, çok siyasiydi ustam.
"Kitap imzalatan izleyiciler;
-Gecedeste ne zaman yayınlanacak? Dündeste ne zaman çıkacak? Özgeçmişsel romanınızın 3. cildi ne zaman çıkacak?
Gibi sorular taarruzunda bulunuyorlar.
-Aydınlık'taki uzun dönem askerliğim bitince! diye yanıtlıyorum.
Ülkedeki direniş mücadelesinde, Ses Tiyatrosu'nu ve Ortaoyuncular'ı koruyarak ve kitaplarımı yazarak sürdürmek istiyorum kavgayı. Gazeteci değilim.
Her yazarın ardında, tamamlanmamış soluk dosyalar, kağıt yığınları kalmıştır. O dosyaları temize çekmek istiyorum.
Aydınlık'ta bana gösterilen teveccühe teşekkür ederim."
Reklam
Sarsıcı ve başarılı bir kitaptı. Karakterlerin patır patır ölmesine önce şaşırdım sonraysa yeni tanıştığım karakterlerin ölmesini bekledim. Bu kıyımdan tek nasibini alan ana karakterler değildi. Wangxi gibi yan karakterler de bir bir göçtüler. Ayrıca kitabın adının da içerikle karşılaştırıldığında bir o kadar ironik olması kitabın başarısının yükseklere çıkmasında etkili. Kitabın diline gelecek olursak, oldukça akıcıydı ve buram buram anadolu kokuyordu, asyanın ortak kokusu sinmişti.
Ben kitabı beğendim ama siz okumayın.
Maksim Gorki'nin otobiyografik üçlemesinin ikincisinin de sonuna geldik. "Ekmeğimi Kazanırken"i serinin ilk kitabından daha çok sevdim. Bunun temel sebeplerinden birincisi dedesinin ve dolayısıyla dayağın olmaması yani aslında geleneksel Türk aile yapısının da olmamasıyken ikinci temel sebebim kitabın bana eski bir dostumu, Jack London'ın Martin Eden kitabını, hatırlatmasıydı. Ruhum aynı o kitapta yaşadığı gibi ince ince dalgalandı kah yükseğe kah alçaklara.
Sekiz yaşında hayata atılıp (gerçekten atılıyor) para kazanmaya başlayan Aleksey, pek çok iş değiştiriyor. Gittiği her yerde kendisini bu çukurdan çıkarabilmek, ufkunu genişletebilmek için rol modeller buluyor ve onların peşlerine takılıp, hayatı öğrenmeye çalışıyor. Pek çok kişiden birçok şey görüp sadece doğru davranışları hayatına katıyor. Hatta bazen çevresinde hiç kimseden görmediği erdemli davranışlar kazanıyor: kadınlara değer vermek. Hayattan öğrendikleriyle kitaptan öğrendiklerini karşılaştırarak, muhakeme kabiliyeti kazanıyor; kitaplardan, başka hayatlar olduğunu öğrenek bu hayattan kurtulup, devam etmek için kendisine bir sebep yaratıyordu. Belki farkında değildi ama kitaplar, onun umut kapısıydı.
Aleksey, kitap boyunca bir olgudan bahsetti. İnsanların kötü, rahatsız edici, zarar veren birçok davranışının sebebi, insanların kötü oluşu değil, can sıkıntısıydı. Dönem şartları ve imkansızlıklar düşünüldüğünde can sıkıntısına hak vermemek haksızlık olabilirmiş gibi geliyor insana. Ama bu çerçeveden uzaklaşıp günümüze geldiğimizde teknolojinin ve imkanların bu denli gelişmesine karşın, insanların iyi veya kötü birçok davranışının sebebinin yine sıkıntısı olduğunu görebiliriz. Bu bağlamda insanlık eğer bir şeyleri geliştirmek ve değiştirmek istiyorsa önce bu can sıkıntısına bir çözüm bulmalıdır.
Kitap boyunca
"Ah, siz yok musunuz si-i-iz!"
Aleksey Maksimoviç'in babasının ölümüyle başlayan kitabımız, dedesinin "madalyon değilsin ki seni boynumda taşıyıp durayım" diyip Aleksey'i dünyaya salmasıyla bitti. Devamı ikinci kitap "Ekmeğimi Kazanırken"de.
Kitap baştan sona hayat hikayesi anlatıyor, acılarla dolu bir hayat, acılarla dolu bir çocukluk...
Kitaptaki en dikkatimi çeken şey geleneksel Türk aile yapısı ile Rus kültürünün bu denli benzerliğiydi. Hepimiz aynıyız dedim içimden.. hepimiz aynıyız...
Döven, erkekliğini kanıtlamaya çalışan erkek figürü, mantıklı mantıksız her dediğini yaptırmaya çalışan erkek figürü, evin direkliğini üstlenen ama aslında aileyi aşağı çeken erkek figürü. Bunun yanında ezilen, dövülen, fikirleri, yaşamı önemli olmayan, zorla evlendirilmeye çalıştırılan, değersiz kadınlar, kadınlarımız..
Uçsuz bucaksız, mide bulandıran ataerkillik..
Harcanmış hayatlar...
Muhteşem bir deneyimdi. Evet! Deneyim!
Marslı'dan sonra Artemisle yokuş aşağı giden Andy Weir Kurtuluş Projesi ile zirvesini yapmış oldu.
İncelememi yaparken çok korkuyorum bir ipucu vermekten. Bu kitabı okuyacaklar değil herhangi bir inceleme okumak kitabın kapağına bile bakmasın. Kitabı eline alsın ve Doktor Grace'in gölgesiyle dans etsin.
Adını bile bilmeyen bir kahramanla başlayan romanımız karmaşıklıkların bir bir açılması, bilimsel teorilerin hikayeye yedirilmesiyle nefis bir tat bırakıyor damaklarda.
Reklam