M.Y
@zirav
1257 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
-Melankoli-Edebiyat
Beni en güzel günümde
Sebepsiz bir keder alır.
Bütün ömrümün,beynimde
Acı bir tortusu kalır.
Anlıyamam kederimi,
Bir ateş yakar derimi,
İçim dar bulur yerini,
Gönlüm dağlarda bunalır.
Ne kış, ne yazı isterim,
Ne bir dost yüzü isterim,
Hafif bir sızı isterim,
Ağrılar, sancılar gelir.
Yanıma düşer kollarım,
Görünmez olur yollarım,
En sevgili emellerim
Önüme ölü serilir...
Ne bir dost, ne bir sevgili,
Dünyadan uzak bir deli...
Beni sarar melânkoli:
Kafamın içerisi ölür.
Yine bir hüzün bulutu sardı gönlümü;
Öyle yorgunum ki anlatamıyorum.
Canım yanıyor, ruhum sıkılıyor;
Yürüyorum belirsizlikler içinde...
"Var git yoluna," diyorum kendime,
"Yürü, bir yol bul, yaşa!"
Sonra dönüp gülüyorum hâllerime.
"Söyle," diyorum, "bağır çağır ama söyle!"
Kilit vuruyorlar dilime.
Akıyor yaşlarım birer birer;
Ah bu suskunluk, ah bu kimsesizlik...
Yakıyor, dağlıyor ciğerlerimi.
"Neyse," diyorum sonra, "yak bir sigara,
Yanalım onunla."
Her dumanda farklı çığlıklar çıkıyor;
Kimse bilmiyor, kimse görmüyor.
Kimse ne olduğunu bilmiyor,
Bilemiyoruz...