Yarım hissettiğini düşündüğün ama aslında yarım bile olmadığını fark ettiğin o anda, var olanın kocaman bir hiç oluşu insanın yüreğinde kocaman bir boşluk yaratabiliyormuş meğer. Yalnızlığın dayanılmaz mecburiyeti bir yandan güç katarken insana, diğer yandan oluşan eksikliği tamamlayabilir mi sahiden?
ÖB