Ben peki, dedi, birini mi arıyorum, yoksa bulunmak mı istiyorum?Aramak kelimesi içini acıttı. "Herif arıyormuş zilli" dedi hiç tanımadığı dudaklar, sigara kokan basık odalarda birbirlerine kuru pasta dolu tabaklar uzattılar. Yine onlar, ah onlar...
İzmir. Bütün bunları senin için yazıyorum. Üzdün beni çok, ama farkında değilsin. Bir şehir bir insanı anlayabilir mi? Anlayamaz. Ama bir insan bir şehri anlayabilir...
Ne biçim insanlar bu anneler? Çok tuhaflar.Hic kimseye benzemiyorlar.Ama, birbirlerini tanıdıklarına eminim.Kendi aralarında konuşup anlaştıkları, bizim bilmediğimiz ortak bir dilleri var muhakkak. Belki de gizlice buluşup, haberlesiyorlardir birbirleriyle kim bilir?