Zorbam seni unutmayacağım.
Zorba, Nikos Kazancakis’in okuduğum ilk kitabı oldu. Daha ilk sayfalardan itibaren insanı içine çeken, merak uyandıran bir dili var. Kitap temelde iki karakter üzerine kuruluyor: Patron ve Zorba.
Patron; hayatı dikkatle yaşamaya çalışan, düşünen, okuyan, tabiri caizse “mürekkep yalamış” bir karakter. Zorba ise hayatı gerçekten yaşamış, acı çekmiş, tecrübe etmiş, feleğin çemberinden geçmiş biri. Bu iki karakteri okurken insanın aklına ister istemez şu soru geliyor: “Çok gezen mi bilir, çok okuyan mı?”
Ben hep “çok gezen bilir” tarafına daha yakın oldum. Ama şunu da düşünüyorum: Gezerken okumak, okumayı yaşayarak yapmak bambaşka bir lezzet.
Patron bilgiyle yaşayan bir insan. Zorba ise deneyimle… Patron düşünerek hakikate ulaşmaya çalışıyor, Zorba hissederek. Belki de kitabın en güçlü tarafı burada başlıyor. Çünkü insan okurken kendi içinde de bir Patron ve bir Zorba olduğunu fark ediyor.
Hatta ben okurken ister istemez Bir Adam Yaratmak eserindeki Hüsrev karakterini düşündüm. Hüsrev de tıpkı Patron gibi hayatı daha çok düşünce üzerinden yaşamaya çalışan, varoluş sancıları çeken bir karakterdi. Sürekli “İnsan nedir?” sorusunun peşindeydi. Zorba ise bu soruların cevabını düşünerek değil, yaşayarak bulmuş gibiydi. Hüsrev düşüncenin ağırlığında ezilirken, Zorba hayatın akışına karışıyordu. Bu yüzden biri trajediye yaklaşırken diğeri acının içinden bile yaşam sevinci çıkarabiliyordu.
Zorba’nın şu sözleri beni özellikle etkiledi:
“Bir zamanlar diyordum ki: Bu Türk’tür, bu Bulgar’dır, bu Yunan’dır... Vatan için öyle şeyler yaptım ki patron, tüylerin ürperir; adam kestim, çaldım, köyler yaktım... Şimdi ise yalnızca şuna bakıyorum: Bu iyi insan mı, kötü insan mı?”
Bu sözler bana şunu düşündürdü: İnsan bazen ancak acı çekerek olgunlaşıyor. Zorba, yaşadığı büyük yanlışların ve ağır
; 6/10
sanırım sevemediğim ilk darkrom olacak kendisi bende şoklar içerisindeyim ve gerçekten çok çabaladım sevebilmek için ama yok olmuyor sevemiyorum. seriyi değil de bu ikiliyi sevemiyorum desek daha doğru olacak sanırım. ilk kitabın sonu ve bu kitabın başında çok ümitliydim aslında, elsa'nın o bu sefer ben aiden'ı yiyen taraf olacağım tavırları falan ama maşallah elsa bizden beter çıktı iki tatlı söze bir güler yüze yelkenleri indirdi. yani böyle çok boş vaatler veriyor bize sonu fıs çıkıyor o beni sinir ediyor. artık asla aiden için ağlamak yok o benim için ağlayacak dedikten sonra adamla okul otoparkında fanfinifinfon yaparsan ben seni bir sorgularım elsacım. hayır, aiden'a kapılmasına sinirlenmiyorum da senin bu adama kapılacağın belli neden kabız kabız davranıp illa olmayacağım onunla diye diretiyorsun? kitaba başlamadan önce birkaç yorumda şey okumuştum aiden zorla elsa ile birlikte oluyor bunu nasıl okuyorsunuz falan kimi yorumda şey yazmış vücudu istiyor bu zorla değil, asıl şöyle vücudunu geçtim kız bunu istiyor yani aiden'ın bana dokunmasına izin vermeyeceğim dedikten hemen sonra beni zevkten bayıltsın dite onun için bacaklarımı açtım diyen kişi aynı kişi. bu yani vücudun fiziksel tepkileriyle, ıslanmayla, inlemeyle alakalı bir rıza değil yani baya baya elsa aiden ile birlikte olmaya çok tamam ama kızın karakteri sinir bozucu şekilde her şeye hayır diyen bir karakter. illa, illa ki her şeyin başında reddedecek bu aiden'a özel bir şey değil yani ne bileyim teyzesi ve annesiyle ilgili konuyu öğrendiğinde de beş saniyede falan kadını teyzelikten reddedip sonra bana zaman verin eve geri döneceğime çevirdi konuyu. ay böyle yazınca ben baya baya elsa'ya sinir olmuşum ahahahah.
yani aiden ile hiçbir sorunum yok benim, küçüklükten travması olabilir bu onu bu
Reklam
Zorbam
Zorba olmak herkesin harcı değil. Serkeş hayat yaşamak hiç değil, hele hele elalem ne der diye yaşamak zorba için imkansız ötesi.. Kimin neden varolduğunu umursamadan, dünü hiç düşünmeyen hatta yarını bile planlamayan umursamayan, sadece günlük yaşamayı sever zorba.. Patron gel 2 kadeh iç şundan bugünün tadını çıkart belki yarın hiç olmayacak..
“zorba’m” denilecek güzel insanlaraEdebiyat
Zorba eseri hakkında bir inceleme yazısı kaleme aldım. Kendi deyimi ile “kağıt faresi” olan bir entelektüelin, yani yazarın kendisinin, yaşamında karşılaştığı en rahat ruh ve en özgür haykırışı, yani Aleksi Zorba’yı ölümsüzleştirdiği eserine dair bu irdeleyişe göz atmak isterseniz, bağlantıdan yazıya ulaşabilirsiniz:
kazankultur.com/zorba-ozgur-bir...
Nikos Kazancakis - Zorba
Bazı kitaplar, bazı filmler sona yaklaşırken insana hüzün verir. Bu hüzün, yeni tanıştığımız ve samimiyet bulduğumuz arkadaşımızdan kopuyor olduğumuz içindir; kopmak istemeyiz. Zorba'da kendisinde samimiyet bulduğum insanlardan, kitaplardandır.
Zorba ve Zorba'sının patronu. Bu iki karakter üzerinden gidilir. Kitabın yazarı da patrondur. Patron, hayatın gerçekliklerini, bilgeliklerini, okuyarak-düşünerek çözümleyen biridir. Zorba ise hayatın gerçeklik ve bilgeliklerini, deneyimleyerek-yaşayarak çözümler. Patron fikir, Zorba eylemdir.
Fikirler, her zaman için eyleme dönüşemezler. Eylemsizlik içinde kalan fikirler, soyut ve işe yaramazdır. Yine fikirler, hayatın gerçekliklerinden uzaklaşıp yalnızca soyut dünyada kanat çırpar ve somut dünyaya ulaşamazlar. Bu anlatılarımız, kitap içindeki patronu ve patron haricinde çoğumuzu yansıtır. Fikir dünyasında, fikirlerin kudretiyle kendimizi bilgin sayar ama Zorba'nın karşısında cahilliğimizin derinliği karşısında susmak ve onu dinlemek zorunda kalırız.
Patron, bu özellikleriyle Zorba'dan çok şey öğreneceğinin farkına varır. Onunla bir gemi yolculuğunda tanışırlar. Belli bir süre belli bir yerde beraber kalırlar. Bu beraberliklerinin sergüzeştidir, kitap. Kitabı okumamızı sağlayan yegane unsur ise kitabın baş sözlerdir. Kitap; Buda, Nietzsche gibi felsefesi kuvvetli adamların patron için çok önemli olduğu ile ilgilenir. Zorba'nın da en az bu isimler kadar önemli olduğu anlatılır, bizler de Zorba'yı merak ederiz.
Zorba, kendini bazen kelimelerle ifade edemez. Böyle durumlarda raksa kalkar ve kendini dans ile ifade etmeye çalışır. Ya da çıkarır santurunu türkü çağırır. Zorba, kaba-saba bir adamdır. Kadınlara ve Tanrı'ya olan bakış açışı fikriyce özgürlük alametleridir. Bir gün, Sırbistana başka bir gün Kayseriye... Hayatının