evet korktuğum gün geldi ve kitabı okuduklarıma kaydediyorum. allah kahretmesin gerçekten bu nasıl kapak walk of shame yapıyomuş gibi hissediyorum. ne var kardeşim arada bi hayali kitap karakteri crushlara giggle eylemeyelim mi allah allah. binbir kaygı ve akademik okumaların içinde vitesi böyle boşa alıyorum napim okuma tercihlerimi kimseye açıklamak zorunda değilim (aynaya karşı). evet kitaba gelebilirsem artık bir çırpıda bitirdim çok da şaşılmayacağı üzere. problematik yüz farklı nokta olduğundan olsa gerek dizide birçok şeyi değiştirmişler. kötü olmuş da diyemiycem kitaptaki garrettın cockyliğini sevsem de dizideki garrett çok daha iyiydi. tüm seriyi okuyacağımı sanmıyorum ama her an feedimde başka bi georgeus abs kapak belirebilir çünkü dean ve allieyi de merak ediyorum ehe NAPİM YA NAPİM. iyi tarafından bakarsak, bu sene kitap repertuarıma eklediğim kitaplar sayesinde hockey hakkında en çok şey bildiğim spor oldu. türkiye de bir an önce hockey ülkesi olabilir mi lütfen.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
soo, all the tits and legs obsessions aside çok uzunnn bir zamandır tuttuğum nefesi bırakmış gibi oldum. 2021 de okumuşum 2. kitabı inanılmaz gerçekten. araya bu kadar zaman bırakmak mantıklı mı bilemiyorum. yine de çok hızlı bir şekilde daldım kitabın evrenine. birçok şeyi hatırlıyor olsam da bir o kadarını da unutmuşum. chat gpt hafıza tazelememde yardımcı oldu sağ olsun. bu yolcuğun sonu tatmin etti mi etmedi mi diye düşünmeyecek
kadar çok tükettim murakami’yi ama düşündüğüm zaman da evet ya bu sona okayim ben diyebiliyorum gönül rahatlığıyla. çok ilginç bir adam murakami. bir röportajında kitap yazmak rüya görmek gibi benim için demişti. bir bakıyorsun kolundan tuttuğu gibi çekmiş seni de o rüyaya. ilk okuduğum andan beri benimle yaşayan bir sürü karakteri var, aomame de onlardan biri oldu. her ne kadar murakami’nin kadınları yazma biçimi fazlasıyla problematik olsa da, aomame çok sevdiğim karakterlerden biri. en sevdiğim yazar değil artık kendisi ama en çok kitabını okuduğum yazar. hayatıma şahit olduğunu düşünüyorum bunca yıldır farklı bir bağ geliştirmişim gibi hissediyorum. 1Q84’ü bitirmek sadece yarıda kalan bir kitabı bitirmek gibi değil de aynı zamanda hayatımın bir erası kapanmış gibi hissettirdi. çok komik oldu böyle diyince neyse delulu is the solulu
o’farrell’ın tarihi bir olayı alıp, olayın içinde bulunan ancak ilk bakışta dikkatini çekmeyecek birini yakalayıp, o tarihe bizi o kişinin gözünden götürmesine bayılıyorum. evlilik portresi’nde de böyle yapmıştı diğer kitapları da böyle mi merak ediyorum gerçekten. sonunu bilerek başlatıyor seni hikayeye ama yine de bir şekilde boğazını düğümlemeyi başarıyor, biliyor olman acıyı hafifletmiyor. muazzam yetenek gerçekten. dili ağdalı bir dil bence bu hanımefendinin diğer kitaba da yorum yaptığımda benzer şeyden bahsetmiştim yanlış hatırlamıyorsam çok yoğun bir dili var hakkaten ama hamnet’te beni rahatsız etmedi. pirenin yolcuğu bile yakaladı bir şekilde. o masalsı tondan dolayı olabilir. özetle, tutkulu bir ell mezunu ben hamnete bayıldım filmi bir an önce görmek istiyorum
dizisi çıkacağı için gündemime girdi bu kitap ve halihazırda bir önyargıyla başladım. ilerledikçe de bu kitabın bir müzesinin olması beni rahatsız etti. en basit haliyle bir kadına duyulan obsesif sevginin (?) kalıntıları gibi geldi/geliyor. eminim birçok kadının hissedebileceği o ürpertici ilgi aşk değil çünkü bence. kitabı bitirmeye yakın müzeyi gerçekle kurgunun arasındaki o çizgiyi bulanıklaştıran ve realiteyi çatlatan bir yapı olarak da görmeye başladım ve hoşuma gitti. yazar & karakter interaksiyonlarını hep çok sevmişimdir o yüzden böylesi bir yerden bakmak müze fikrini de tatlılaştırdı benim için. etik kaygıları bir yana bırakıp okusan da kemal’e çıldırmamak elde değil bu yüzden de çok iyi yazılmış bir karakter olduğunu düşünüyorum. son olarak, böyle düşünen başkaları var mı bilmiyorum ama füsun bence kemal’e hiçbir zaman aşık olmadı. ha bi de bu kadar uzun olmasa da olurdu kemal’in buhranları baydı gerçekten. sooo, değişir mi bilmiyorum ama en taze fikirlerim bunlardı
o kadar sevmedim ki son 20 sayfam kaldı ve elim gitmiyor kitaba, içim sıkılıyor düşündükçe. anlattıkları çok depresif olduğundan değil hatta bence depresif, karamsar bir havası yok çünkü derinleşememiş. her şey havada kalmış çünkü tam anlamıyla terapi kayıtlarını yazılı metin haline getirmiş sadece. ve isim de insana çok fazla şey vadediyor. seçilebilecek en iyi isimmiş gerçekten birkaç kelimeyle bütün kitabın anlatamadığını anlatıyor ve bence mizahi bir ton da vadediyor (bana öyle geldi en azından) çok daha güzel olabilirdi. tabii kitabın mevzu bahis konularında mizah yapabilmek oldukça zor ve tehlikeli onu anlıyorum ama bence yakışabilirdi en azından sadece kaydedilmiş belgeler gibi olmazdı. ki belge ya da dümdüz metin olarak bile kötü. öff tadım kaçtı baya kurulmuşum gerçekten. bu kitap, bir kitaba isim vermenin ve kapak tasarlamanın ne kadar önemli ve güçlü olduğunu kanıtlıyor sadece
