Fransa'da, hem de çok yakın bir tarihe kadar oturmak, yatmak, toparlanmak, yemek yemek gibi bedensel tekniklerin zamana ve bölgeye göre nasıl değiştiğini de hatırlatır. Bretagne' da sıralar her iş için, özellikle "Armorique'te, yataklara çıkmak için basamak" olarak, ayrıca hamur yoğurma teknesi olarak kullanılmaz mıydı örneğin? 17 yüzyılın sonundan itibaren "saman doldurulmuş iskemlelerin" çoğalmasıyla geleneksel sandıkların dik tutularak dolaba çevrildiği Poitou rural'da "tuzluklar" ya da tuz kutusu görevi gören, tuz vergisi ödemeyen bölgelerin bilmediği iskemleler vardı; öte yandan bu yörenin insanı tıpkı Normandiyalılar gibi yataklarını farklı kalınlıklarda, yeşil ağırlıklı kumaslarla kaplamakla yetinirdi. 18. yüzyılda Bretagne'llar ve Savoie'lılar ise tam tersine yatakların etrafını tahtalarla çevirir döşekleri de kelimenin gerçek anlamında tırmanılacak kadar yükseğe koyarlardı. Bunlar günlük hayatta kullanması çok özel beceri isteyen mobilyalardı: Sözgelimi Pays Bigouden'de yaşayan Bretagne'lılar, insanın boyunun zor yetiștiği yatak örtülerini bir sopayla dövüp çekiştirerek yataklarını toplarlardı. Misafirleri de, Grande Chartreuse Manastırını ziyaret eden Prion misali, "õlüp de kabre girer gibi" etrafı kapalı koca bir yatağa "gömülmeye" razı olurlardı çaresiz.
Hem coğrafyadan hem de toplumun yapısından kaynaklanan bu farklılıklar (nasıl geliştiklerini açıklamak daha zordur) esasen halkın nasıl yattığını, dolayısıyla nasıl dinlenip nasıl seviştiğini ifade eder, ama bu konuda elimizde fazla belge yoktur; bu bağlamda bir tek Fransız Devriminin ertesinde, kendi tarihlerini yeniden yazan öncü etnologların yarı iyi niyetle, yarı küçümseyerek betimlediği Bretagne'in ve Anjou'nun küçük bir kısmını hariç tutabiliriz. Örneğin, belki de sonradan uykusuzluk illetine