İnsan olarak ne acelemiz vardı şimdiki zamanda? Durup bakmayı, gerçekten görmeyi, dinlemeyi, okuduğumuzu anlamayı, sevmeyi ve sevilmeyi beceremiyor, her şeyi aceleye getirip duruyorduk.
Sayfa 395 - Çiçek
Ama yaşadıkça ve yalnızlaştıkça sevmemek kolaylaşır, güvenmemek kolaylaşır; bırakıp gitmek, vazgeçmek kolaylaşır. Hâlâ kolayca sevebilen insanlar ya çok güçlüdür ya çok tecrübesiz. Hâlâ kolayca güvenebilenler ya hiç terk edilmemiştir ya da… Ya da çok incineceklerdir.
Sayfa 381 - Çiçek
Belki de unuttum zaten, diye iç geçirdim. Ama bunlarla birlikte hissetmeyi de unuttum. İnsan olmayı da sanırım. Siz öyle diyorsunuz en azından. Ruhsuz olmuşum ben…
Sayfa 343 - Çiçek
“Hep hallettim ama bu sefer ‘olmuyor karanlığı’ndan yazıyorum; çok güçlü olmayın, çok düşünceli, çok yardımsever, çok çok çok… Hiçbir şeyin çok’u olmayın, o zaman insanlar sizden insan olabilme hakkınızı alıyor.”
Sayfa 323 - Çiçek
Yaprak döker bir yanımız bahar bahçe. Refakatten...03:27Alıntı
Hüzün iki bahçe arasında bir duvardır sadece.
