Derinden etkileyen bir kitap.. saat 03.09 arkada leyla the band çalıyor.
“Gitme kaybedince daha çok seveceksin” diyor. Felix gitti, kaybetti ve daha çok sevdi..
Çocukluğunda sevgisiz büyüyen Felix, Henriette’e bir merhemmiş gibi bağlandı. Henriette’nin aşkı kutsaldı onun için. Kayıp bir ruhtu o..
Henriette ise acılara göğüs germiş, inançlı, sadık bir kadındı. İnandığı değerlere olan sadakati, Felix’i uzaktan sevmesine ve onu bir dostu, evladı gibi görmesine sebep oldu. Tek isteği Felix’in kendini geliştirmesi ve aralarındaki aşka sadık kalmasıydı.
Felix eğitimi ve işleri için Paris’e döndüğünde oyunu bozdu. Ruhsal aşka tatmini ona yetmedi. Tensel hazların tatminine yenik düştü. Arabella ile tensel bir bağ kurdu.
Bunları duyan Henriette kederinden hastalandı ve çok geçmeden bu acıya yenilerek öldü. O vakitten sonra Felix pişmanlığı ve aşkı en acı hali ile yaşadı ve bunun zehrinden kurtulamadı.
Acı dediğimiz şey bazı insanları olgunlaştırırken, bazı insanları hatalarla dolu birine dönüştürüyor. Henriette acıyla harmanlanmış, kendi doğrularını en net hali ile benimsemiş güçlü bir kadınken, Felix acılarla kaybetmiş kendini. Kendine uzak olan, herkese uzak olur..
Acılar, bahane edilmediğinde saygı duyulası olur.
Puan vermedi
Çiçek, Çiçeğim… Keşke sonun böyle olmasaydı. Bu kitabı okumak, seni okumak çok güzeldi. Senin için mutlu olmak, senin için ağlamak çok güzeldi. Kendini kötü sansan bile içindeki iyiliği görmek çok güzeldi. İçindeki o çocuğun Ayza’yla beraber dışarı çıkacağına inanmak, senin tekrar bir çocuk gibi mutlu olacağına inanmak çok çok güzeldi.
Ayza, Çiçek’i en çok sevdiğine inandığım sen oldun. Onu sevdiğini söyleyen herkese inat bunu hissettiren tek kişi oldun. İyi ki, iyi ki Çiçek’in hayatında oldun.
Dolunay, Çiçek’i hak etmediğini düşündüm hep. Kitabın sonuna kadar da böyle hissettim. Dolunay, Doğukan, Asır, Kübra, Efe, Aycan… Hiç biri hak etmiyordu bence Çiçek’i. “Kalbim seni istiyor” diyen Asır bile.
Kitabın sonunda onların da acı çekip, çekmediğini görmek isterdim. Bence Çiçek’in hayatına en son giren Ayza bile onlardan daha çok acı çekmiştir.
En acısı da Çiçek hep onların en sevdiği şeyleri bildi, ama hiç biri, kardeşi bile, o en çok neyi sever bilemediler. Hiçbiri, hiçbir zaman onun yanında olmadılar, Dolunay’ın yanında oldukları gibi Çiçek’in yanında hiç olmadılar. Belki yanında olsalardı hiç bir şey böyle olmazdı.
Ayza iyi ki vardı, iyi ki Çiçek kimsesiz kalmadı…
Dede Korkut tadında bir Azerbaycan tarihi romanıTarih
Okurken, yazarın üslubundan sanki Dede Korkut kitabı okuyorum gibi bir zevk aldım. Ayrıca Türk tayfalarının Azerbaycan'a göçü, o dönemde Azerbaycan'da yaşananlar ile ilgili çok güzel bir tarihi roman. İşte, ayrıntılı incelemem: kitapokurum.blogspot.com/2026/03/afgan-b...
VAKA DOSYASI NO: 03 | Hizmetçi İzliyor
Suç Mahalli: Dışarıdan sakin ve huzurlu görünen, ama her penceresinin arkasında bir çift göz barındıran yeni bir mahalle.
Şüpheliler: Geçmişini arkasında bırakmaya çalışan Millie, onun sırlarını saklayan ailesi, her şeyi dikizleyen tuhaf komşular ve evin eski hizmetçisi.
Edebi Dedektif Raporu: Çember daraldı ve avcı bu kez av konumuna düştü. Serinin bu son halkasında McFadden, psikolojik gerilimi tam anlamıyla bir paranoya simülasyonuna dönüştürüyor. Millie artık başkalarının sırlarını çözen bir dedektif değil; kendi sırlarının ortaya çıkmasını engellemeye çalışan bir anne.
Kitabın en başarılı tarafı, okuyucuya hissettirdiği o "izlenme" hissi. Arka bahçedeki fısıltılar, yan komşunun tekinsiz bakışları ve geçmişin bir hayalet gibi kapıyı çalması... Yazar ilk iki kitaptaki formülü ters yüz ederek, bu kez tehlikeyi dışarıda değil, Millie’nin kurduğu o güvenli dünyanın tam merkezinde aratıyor. Ters köşesiyle yine ters köşede bırakan, soluksuz bir kapanış.
Karar: Millie'nin hikayesine yakışan, klostrofobik havayı açık havaya, bir mahalleye başarıyla yayan ve tempoyu hiç düşürmeyen bir final dosyası.
Hizmetçi üçlemesi bu kitapla birlikte kapandı. Sizce Millie hak ettiği huzurlu hayata ulaşabildi mi, yoksa geçmişi onu her zaman izlemeye devam mı edecek? Seride en sevdiğiniz kitap hangisi oldu?
Mart ayını 
Yabancı Yayınları nın #gokyuzunetutunurken kitabıyla kapattım. Sayfa düzeni olarak şiir gibi yazılmış kitap. Genç bir kız ailesi hakkında ki sırları öğreniyor ve peşi sıra ihaneti, kabullenmeyi, affetmeyi, yeniden güvenmeyi de acı bir şekilde öğrenmesi gerekiyor. Farklı bir tarzda yazılmasına rağmen duygusunu gayet güzel aktarmış. İlk sayfalarda yazımından dolayı gözlerim illede kafiye aradı, ama normal okumaya başlayınca çok çabuk içine aldı ve hızla ilerledi sayfalar. Bir kaç alıntı paylaşmak istiyorum.
"Ben yalanlar üstüne kurulmuş bir ailenin parçası olamam; artık her şey gün yüzüne çıktığı için beni aralarına çekebileceklerini sanıyorlar, ama ben çoktan uzaklaştım bile..."
"Soğuğun içine atladım sayısız binaların arasından geçip, başka insanların pencerelerinden içeri daldım. Daha sıcak bir hava ararken çatılardan fırlayıp uçarak gökyüzüne tutundum..."
"Bir ay: mevsimlerin değişmesi için gereken zaman, yazın yarısından daha az bir süre, bir bebeğin geceyle gündüzü ayırt etmeyi öğrenmesi için gereken zaman. Hayatımın dağılması bundan daha az bir zaman aldı..."
31.03.2018
Yabancı Yayınları nın #gokyuzunetutunurken kitabıyla kapattım. Sayfa düzeni olarak şiir gibi yazılmış kitap. Genç bir kız ailesi hakkında ki sırları öğreniyor ve peşi sıra ihaneti, kabullenmeyi, affetmeyi, yeniden güvenmeyi de acı bir şekilde öğrenmesi gerekiyor. Farklı bir tarzda yazılmasına rağmen duygusunu gayet güzel aktarmış. İlk sayfalarda yazımından dolayı gözlerim illede kafiye aradı, ama normal okumaya başlayınca çok çabuk içine aldı ve hızla ilerledi sayfalar. Bir kaç alıntı paylaşmak istiyorum.
"Ben yalanlar üstüne kurulmuş bir ailenin parçası olamam; artık her şey gün yüzüne çıktığı için beni aralarına çekebileceklerini sanıyorlar, ama ben çoktan uzaklaştım bile..."
"Soğuğun içine atladım sayısız binaların arasından geçip, başka insanların pencerelerinden içeri daldım. Daha sıcak bir hava ararken çatılardan fırlayıp uçarak gökyüzüne tutundum..."
"Bir ay: mevsimlerin değişmesi için gereken zaman, yazın yarısından daha az bir süre, bir bebeğin geceyle gündüzü ayırt etmeyi öğrenmesi için gereken zaman. Hayatımın dağılması bundan daha az bir zaman aldı..."
31.03.2018
Altı çizilecek nice cümleleri olan bir kitap
İyi ki bu kitabı yürüyüş yaptığım sırada dinledim.Aksi takdirde gözyaşlarıma hakim olamayacağım çok kesin! altı çizilecek nice cümleler vardı alıntı yapmaya kalksam Sanırım her cümleyi alıntı yapabilirdim her kelimesi ile her cümlesiyle duygusuyla harika bir kitaptı bunları yazarken hala yürüyüşteyim İyi ki yürüyüşteyim Çünkü Ağlayacağım çok cümleler vardı içinde...
Tarih 25 Mayıs 2026 Pazartesi saat 21.03