14.06Hayata Dair
"Büyük şehirlerde yaşayan insanların, şehirlerine karşı tam bir kayıtsızlık içinde olmaları üzüntü vericidir. Medeniyetimizin çöküşünün ve toptan yıkılışımızın bir belirtisi de işte budur. Devrimiz, miskinlik, gayesizlik içinde boğuluyor, daha doğrusu paraya köle oluyor. Onun için, böylesine bir köleliğin, kahramanlığın mânâsını bu şekilde yitirmesine şaşmamalı. Hal, yakın geçmişin ektiklerini biçmesinden başka bir şey yapmıyor."
Taş Kâğıt Makas: Bir İnsanı Gerçekten Tanıyabilir Misiniz?Bibliyosmia
Taş Kâğıt Makas: Bir İnsanı Gerçekten Tanıyabilir Misiniz?
Taş Kâğıt Makas, görünüşte bir psikolojik gerilim romanı olsa da bana göre asıl olarak uzun bir evliliğin içinde biriken sırlar, suskunluklar ve yanlış anlamalar üzerine kurulu.
Romanın daha ilk sayfalarında Amelia’nın söylediği “Kocam yüzümü tanımıyordu.” cümlesi aslında kitabın merkezindeki soruyu veriyor: Bir insanla yıllarca birlikte yaşayıp onu gerçekten tanıyabilir miyiz?
Kitabın en güçlü yanlarından biri güvenilmez anlatıcı kullanımı. Adam ve Amelia’nın anlatımları arasında gidip gelirken okur sürekli aynı soruyla karşılaşıyor: Kimin anlattığı gerçek?
Bunun yanında yıldönümü mektuplarıyla kurulan yapı, İskoçya’nın izole atmosferi ve son sayfalara kadar korunan merak duygusu romanın temposunu canlı tutuyor.
Romanın dikkat çekici yönlerinden biri de insanların birbirlerini değil, çoğu zaman birbirleri hakkında kurdukları hikâyeleri seviyor olabilecekleri fikri. Karakterler birbirlerini tanıdıklarını düşünüyorlar; ancak geçmişten gelen sırlar ve kırgınlıklar bu inancı sürekli sarsıyor.
Bana göre romanın asıl gücü bir cinayeti ya da gizemi çözmeye çalışmasında değil; insanların birbirlerini ne kadar tanıdıklarını sandıkları üzerine düşündürmesinde yatıyor.
Finalden sonra dönüp baktığımda kitabın adı da daha anlamlı geliyor: Taş güç ve dayanıklılığı, kâğıt mektupları ve sırları, makas ise ilişkileri kesen gerçekleri temsil ediyor gibi.
— Çağrı ÖZPOLAT, Bibliyosmia, 13.06.2026
Reklam
11.06
"Sonunda 'ben' dediğim varlığın, kozmik sonsuzlukta bir an yanıp sönen bir ateşböceği bile olmadığını öğrendim."
11.06
"Dünyanın geleneğinde sanat diye bir sığınma limanı olmasaydı, derin bir mutsuzluktan hayat boyu kendimi kurtaramayacağımı hissettim."
Reklam
Reklam