Evi Nepal’de kalmış Slovakyalı bir salyangoz
@09_10
Hikayenin sonunda hepimiz ölüyoruz…
Sosyal Bilgiler Öğretmeni
Lisans
71 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
Kısacık bir kitap nasıl bu kadar mükemmel olabilir inanamadım. Jack London kitabı 1912’de yazıyor ama konu 2013’te geçiyor. Kızıl veba denen bir hastalık kısa sürede insan nüfusunu yok olma noktasına getiriyor. Yüzde başlayan kızıllık kısa sürede bedene yayılıyor ve ayaklardan başlayan hissizlik kalbe ulaşınca kişi ölüyor. Kızıl veba böyle bir hastalık ve kızıllık başlayınca 15-20 dakika içinde bulaş yaşayan kişi ölüyor. İlginç olan ölüm anına kadar bilincinin açık olması. Profesör Smith hayatta kalan çok az kişiden birisi. Kitap Smith’in üç torununa vebanın başlaması ve modern dünyanın yok olmasını anlattığı bir hikayeyi içeriyor. Küçücük kitapta sayısız mesaj okuyorsunuz. Tehlike anında insanoğlu nasıl korkunç bir canavara dönüşüyor, modern dünyadan nasıl bir anda avcı-toplayıcı topluma dönülüyor, ilkel bir toplumda fiziksel güç ve zorbalık medeni bakış açısını nasıl yeniyor… bir solukta okuyorsunuz. Kitabı okuyunca farkedeceksiniz ki; insan merkezli yaklaşımlar dünyayı anlamak için yeterli değil. Çünkü ilk tehlike anında hepimiz kollektif bakışaçısından bireyselliğe döneceğiz… iyi okumalar :)
Reklam
Uzun zamandır kalemine hayran olduğum Livaneli’den bir kitap bekliyordum.O heyecanla başladım kitaba. Kitap 68 kuşağına ithafen yazılmış. Leyla ve Selimin aşkıyla başlıyor. Leyla bir asker kızı, düzgün, kuralcı, derslerinde başarılı… Selim daha asi. Oralarda bir şeyler olacak diye beklerken pat diye evleniyorlar ve Selim fikir suçlusu olarak hapse atılıyor. İşte buradan sonra da kitabın adı anlam buluyor. Selimin sorguya götürülmeyi beklemesi, günlerin geçmesini beklemesi, özgürlüğe kavuşmayı beklemesi, Leyla’nın selim’i beklemesi…. Bekleyiş, mektuplar, günlükler ve hep bekleyiş… sonunda Selimin hapisten çıkışı ve kaçak yollardan İsveç’e gitmesi yine bir kaç sayfada oluveriyor. Ve sonunda Leyla ve kızı Zeynep’le stockholm’de kavuşmaları…
Livaneli kitabın sonsözünde bu kitabı yazmam gerekiyordu demiş. İşte ben bunu çok hissettim. Livaneli’den nasıl dev eserler okuduk. Bu kitap bana biraz yazılmak zorunluluğu ile yazılmış gibi geldi. İçine almadı beni. Serenad’ı bitirdiğimde günlerce etkisinden çıkamamıştım. Bilemiyorum belki de bu konuda çok kitap okuduk, çok dizi- film izledik belki de o yüzden istediğim etkiyi hissedemedim. Neyse okuyacaklara keyifli okumalar dilerim.
Peyami Safa’nın psikolojik tahlillerini çok sevmeme rağmen bu kitabı çok zor bitirdim. Kitapta üç ana karakter var. Bunlar yazar Muharrir bey, onun kitabını okuyup kendisiyle tanışan ve sonradan yazardan evlenme teklifi alan Mualla Hanım ve yazarın adeta iç dünyasının yansıması olan Mualla Hanım. Kitap çoğunlukla diyaloglar ve mektuplar akabinde de bunların sorgulamalarından oluşuyor. Adının hakkını verircesine her şeye karşı duyulan bir tereddüt söz konusu. Evliliğe, yaşama, ölüme, modernizme, gelenekselliğe, aşka, sevgiye, nefrete… yazar bir dakika önce hoşlandığı birinden biraz sonra nefret edebiliyor, nefreti yaşamadan yeniden sempati duyabiliyor. Bu git geller beni biraz yordu. Dil-anlatım açısından da bence akıcı değildi. Bilemiyorum belki de yanlış bir zamanda okudum. Ama ruhuma ağır gelen bir kitap oldu. Ruhsal bunalımlı, topluma kendini tam konduramamış, ne tam doğulu ne tam batılı olmuş bireylerin eleştirisini de alt perde de görmek mümkün. Zaten kitapta en beğendiğim kısımlarda bu toplumsal eleştirinin parantez aralarında verildiği bölümlerdi.
