"Geri gelebilir miyim? Burada olacak mısın? Hayatımda senin kadar harika bir şey görmedim çünkü."
Babamın ışığının yanında durmuştum. Aietes'i kollarımda tutmuştum, yatağım ölümsüz ellerin dokuduğu kalın, yün battaniyelerle doluydu. Ama o âna kadar hiç ısınmamıştım bence.
"Evet," dedim. "Burada olacağım."
Diyecek söz yok aslında, kısacası gerçekten muhteşem ve benim sürekli gözlerimi dolduracak bu gibi başka bir kitap okumadım. Ayrıca bir yerden sonra söylediğim ve ettiğim tek dua "Rabbim bu günlerimizi aratmasın" oldu. İnsanın eski yaşamını özleyip de geri dönememesi, bence gerçek bir çaresizlik...
Her şey bir yana, dostluk bir yana, dedi.
Öyleyse, bu karanlık, güç günümde bana dostluğunu göster, dedim.
Hiç duraksamadan hançerini çekip sol mememin altına sapladı. Bunu yaparken beni kucaklamayı unutmadı. Bilemezsin bu benim için ne kadar güç.
Gözlerimi kapamadan duyduğum son sözler bunlar oldu.