Çocuklar üzüntüye ve kaygıya karşı yetişkinlerden daha hassaslardı. Ve tıpkı yetişkinler gibi çevresindekiler bunu anlamasın diye büyük bir çabayla gizlemeye çalışırlardı.
Onu herkesten daha çok sevip, onun için elinden gelen her şeyi yapsa da bu durum onun iyiliği yerine tam aksine kötülüğüne olmuştu. Kendi başına ayrı, bağımsız bir birey değildi. Zihinsel olarak göbek bağı hiç kesilmemiş gibiydi.
Tombala torbası denebilecek bu olağanüstü zihinden yapılan çekilişte mürettabata çıkan herhangi bir emir, rütbeler silsilesi boyunca nihaî şahsa kadar tebliğ edilirken, korkunç hatalar üzerinde hilebazca düzeltmeler yapılır, böylece dedikodu yaymadaki yozlaşmanın tersine, amirden memura seyahatine emirler, adeta maymundan insana tekâmül ederdi.