Sürdürülebilir Muğlaklığın Sınırları: 2026 ABD-İran Krizi ve Ankara NATO Zirvesi Ekseninde Türk Dış Politikası
Bu makale, 2026 yılının ilk yarısında gerçekleşen ABD-İran çatışması ve ardından gelen ateşkes sürecinin küresel güvenlik mimarisine etkilerini incelemektedir. Analiz, hegemonik gücün "transaksiyonel" (al-ver odaklı) bir yapıya evrilmesini ve NATO'nun Temmuz 2026 Ankara Zirvesi arifesinde yaşadığı kimlik krizini merkeze almaktadır. Çalışma, Türkiye'nin "vazgeçilmez müttefik" konumundan "kaçınılmaz ortak" statüsüne geçişini, stratejik muğlaklık politikasının sınırlarını ve "ipte yürüyen cambaz" metaforu üzerinden orta boy aktör-büyük güç ikilemini tartışmaktadır.
1. Hegemonyanın Geri Çekilişi ve Yeni Güç Dengeleri
Zbigniew Brzezinski’nin on yıllar önce dile getirdiği "İran ile yapılacak bir savaş, ABD hegemonyasının sonu olur" uyarısı, 2026 baharında ampirik bir gerçekliğe dönüşmüştür. Washington'ın küresel jandarmalık rolü, Hürmüz Boğazı'nın kapanmasıyla tetiklenen küresel enerji krizinin maliyet duvarına çarpmıştır. Ortaya çıkan tablo, ABD'nin "zafer" retoriği ile hasar kontrolü yaptığı, İran'ın ise yapısal yıkımına rağmen asimetrik bir "hayatta kalma" anlatısı inşa ettiği bir pat durumudur.
Bu jeopolitik kırılmanın kronolojik gelişimi, ittifakların yeniden şekilleneceği diplomatik takvimi de belirlemiştir:
Çatışmanın Patlak Vermesi
28 Şubat 2026
ABD-İran savaşının başlaması ve İran'ın asimetrik yanıt olarak Hürmüz Boğazı'ndaki ticari geçişleri hedef alarak küresel enerji piyasalarında şok yaratması.
Ekonomik Yıkımın Belgelenmesi
Mart 2026
BM Kalkınma Programı (UNDP) raporunun yayınlanması. Rapor, İran ekonomisinin yüksek enflasyon, altyapı hasarı ve ticari abluka nedeniyle karşılaştığı devasa yıkımı ortaya koymuştur.
Pragmatik Ateşkes
7-8 Nisan
İçimizdeki ‘hira'lara ihtiyacımız var.
Nefes alacağımız, nefes vereceğimiz ufacık duraklara, sonsuzmuş gibi gelen anlara. Günümüz dünyasının bitmeyen çileleriyle boğuşurken içimizi unutur olduk çoğu zaman. Oysa kendimizden başka çalacağımız kapı yok şu kainat üzerinde.
İçimizdeki 'hira'lar diyorum ya o yüzden.
Kendine dön, ruhuna dön… Bir elinle diğer elini sıkıca tut.
Kendine tutun.
Bir başkasından medet umma,
Rabbine dön.
Önce kendini tamamla ardından yanına bir yoldaş ara.
Zira karşına çıkan kişide senden ne eksik ne de fazla olacak bunuda unutma.! Sessiz yaşa, sessiz öl…
.
1 Yolcu..
Reklam
DEBELENMEK
1- Bir acının etkisiyle veya bir baskıdan kurtulmak için çırpınmak.
2- Çırpınmak, tepinmek, kımıldanmak.
3- (mecaz) Boşuna uğraşıp durmak.
Hayatta her şey olması gerektiği gibi akıp gidiyor. Ne eksik ne fazla... Debelenmek boşuna. Akışa bırakmak gerekiyor her şeyi. Bunu kadercilik olarak yorumlamayınız. Hayatın her ayrıntısını kontrol edemeyeceğimizi kabul etmeliyiz. Mesela nehrin akışını değiştirmek için suyu itemeyiz. Zamana hükmedemeyiz. Kapıları kırarak bir şey elde edemeyiz. Olmayacak olanı olduramayız. Hayatın akışı ne aceleyle oluşur ne de zorlamayla. Meyve, vakti gelmeden olgunlaşmaz. Dalda bir süre durması gerekiyor meyvenin. Güneş zamanı gelmeden doğmaz. Mevsimler birbirinin önüne geçmez. Ama biz insanlar çoğu zaman hayatın önüne geçmeye çalışıyoruz.
Debelenmek, bazen suyun içinde çırpınmaya benzer. Ne kadar sert hareket edersek edelim,
yorulan su olmaz. İnsan yorulacaktır. Akışa bırakmak ise vazgeçmek değildir. Elinden geleni yaptıktan sonra sonucu zorlamamaktır.
Tohumu ekip her saat başı toprağı kazıp kök aramamaktır. Hayatın büyük kısmı bizim irademizle, bir kısmı da zamanın sessiz çalışmasıyla ilerler.
Bazı insanlar kapalı bir kapının önünde yıllarca bekler. Belki de o kapı açılmayacaktır. Belki de hayat, onları başka bir yola çağırıyordur. Ne eksik gelir nasibinden ne fazla gider ömründen. Bu sebeple bazen mücadele etmek kadar, bırakmayı da bilmek gerekir. Huzur, her şeyi elde etmekle oluşmaz. Her şeyin bir vaktinin olduğunu bilmek ve ona inanmak gerekir. Bunu anladığında şunu fark edeceksiniz: Hayatın en büyük yükü başımıza gelenler değildir. Olması gerektiği hâlde olmadığına inandığımız şeyler bizi daha fazla yormaktadır. Hayatın akışına güveniyorsak nehrin yönüyle kavga etmeyi bırakmalıyız.
Bu hafta yine memlekette iki şeyi umutla bekledik: Birinin gelişini, bir diğerinin ise nihayet siktir olup gidişini... Yani üstümüze çöken o organize kasvetin, derdin, kederin bu topraklardan sökülüp atılmasını. Ah be canım memleketim; gidiyorsun, geliyorsun ama bıraktığın yerde tiyatro hep aynı, dekor hiç değişmiyor. Bir huzur, bir mutluluk sinyali yakalayalım diyoruz, tam o esnada sahneye bir başka arsızlık, bir başka sömürü dalgası fırlıyor. "Bir saniye Bahadır Beyciğim, siz şu vedayı bir neticelendirin, benim içeride kısa bir pisliği temizleme işim var, hemen döneceğim" kıvamında bir curcuna...
Hatice ablamız çıkmış gelmiş, "Bacımı kim ortadan kaldırdı, kim kanını yerde bıraktı?" diye feryat ediyor. Şüphe okları doğrudan hanenin içine, o kirli ilişki ağlarına dönük: Gelinleri Güneş ve onunla gizli kapaklı işler çeviren, ailenin içindeki kuzen Fatih. "Ablam ölmeden önce aralarındaki o yozlaşmayı, o gizli oynaşmayı gözleriyle gördüğünü söyledi" diyor. Tam burada sistemin ve toplumun o ikiyüzlü ahlak duvarına şu soruyu vurmak gerekiyor: Peki, bu pislik dönerken o evin asıl reisi, yani yengenin kocası, o erkeklik taslayan figür tam olarak neredeydi? Yanıt tam bir taşra klasiği: "Ağzını dilini bağladılar, muskayı yedirdiler." Kendi acizliğini, kendi cehaletini ve korkaklığını büyüyle, muskayla aklamaya çalışan bu zihniyete bakınca, insan sormadan edemiyor: Yahu siz nasıl sefil, nasıl çürümüş, nasıl omurgasız hayatlar yaşıyorsunuz?
Derken maliyenin başındaki o soğuk rasyonellik, Mehmet abimiz sahne alıyor. Bu ara evlerde rahat nefes almak, huzurla oturmak ne mümkün; kapılar tık tık çalınıyor. Büyük vurguncuların, ihale arsızlarının, milyarlık vergi borcu bir gecede silinen yandaşların peşini bırakanlar, bu kez üç kuruş kira alan küçük mülk sahiplerinin kapısına dayanmış.
Link paylaşımı
Link Paylaşımı
tek1bilinc.blogspot.com/2026/06/zerone-...
academia.edu/resource/work/1...
TÜRKÇE
ZERONE KÜLLİYATI — BÜYÜK BİRLEŞİK NİHAİ EDİSYON
NEDEN OKUNMALIDIR?
1. Gerçeklik nedir sorusuna kökten yeni bir yanıt veriyor
Kuantum fiziğinin ölçüm problemi, çift yarık deneyi, simülasyon teorileri ve yapay zekânın bilinç tartışmaları — tüm bunlar, 21. yüzyılı "gerçeklik nedir?" sorusunun yeniden sorulduğu bir çağ haline getirdi. Bu eser, gerçekliği kendi kendini üreten döngüsel bir alan olarak tanımlayan özgün bir ontolojik çerçeve sunuyor.
2. Fiziği, metafiziği ve tasavvufu tek bir çatı altında birleştiriyor
Higgs mekanizması ile İbnü'l-Arabî, Einstein ile Hallâc-ı Mansûr aynı ontolojik haritada buluşuyor. Eser, disiplinler-ötesi (transdisipliner) bir sentez sunuyor: fizik, biyoloji, psikoloji, siyaset, etik, estetik, eğitim, dil, ekoloji ve kozmoloji tek bir kavramsal mimaride birleşiyor.
3. Çalıştırılabilir bir ontoloji sunuyor (Z-Engine)
Soyut felsefi iddialar, Python programlama dili ile kodlanmış çalıştırılabilir bir simülasyon (Z-Engine) ile destekleniyor. Ontoloji artık sadece yorumlanmıyor; çalıştırılıyor.
4. Spinoza'dan sonra en kapsamlı ontolojik sistem
Spinoza'nın Ethica'sından Whitehead ve Badiou'ya uzanan geleneğin en özgün devamı. Ancak Zerone durağan değil; kıvrımlı, diri ve dönüşen bir geometri sunuyor. Merkez yok, yön yok, mutlak hiçbir şey yok — sadece sonsuz helezon ve kıvrımlar var.
5. "Simülasyon" kavramını popüler kültürün yüzeyselliğinden kurtarıyor
Evrenin bir simülasyon olduğu fikri popüler kültürde sıklıkla indirgemeci ve yüzeysel bir şekilde tartışılıyor. Bu eser, simülasyon kavramını ontolojik bir derinliğe kavuşturuyor. Simülasyon boş bir görüntü değil; Higgs alanı
bu bir araştırmadır herhangi bir toplumu kötüleme değildir1000Kitap
Gülbank veya gülbang; yapılacak bir işin hayırla sonuçlanması, sağlık, esenlik, başarı veya şükür amacıyla toplu halde okunan, belirli bir ritmi ve kalıplaşmış ifadeleri olan dualara verilen isimdir. Kelime anlamı olarak "bülbül sesi, güzel ses, zafer narası" gibi manalara gelir.Gülbank duası hakkında öne çıkan bazı özellikler şunlardır:Okunuş Şekli: Genellikle yüksek sesle, ahenkli, secili (iç kafiyeli) ve melodik bir yapıda okunur. Duanın sonunda genellikle "Allah, eyvallah", "Hû" veya salavat getirilir.Kullanım Alanları: Geleneksel Türk ve Osmanlı cemiyet hayatında, özellikle tekkelerde, tarikat ayinlerinde, esnaf toplantılarında (ahi teşkilatı) ve yemek dualarında sıkça kullanılmıştır.Günümüzdeki Yeri: Günümüzde en yaygın örneklerini Alevi-Bektaşi cem ibadetlerinde (cemselâm, lokma duaları vb.) ve bazı büyük camilerde (özellikle Cuma namazı öncesi müezzinler tarafından okunan dualarda) görmek mümkündür.Detaylı metin yapıları ve ritüeller hakkında bilgi almak için TDV İslâm Ansiklopedisi kaynağını inceleyebilirsiniz.
Gülbank duası, tek bir kalıplaşmış metinden ibaret değildir; okunduğu yere, amaca ve geleneğe (Alevi-Bektaşi, Mevlevi, Yeniçeri/Mehter, Cami müezzinliği) göre farklı sözleri ve çeşitleri bulunur. Gülbankların ortak özelliği, genellikle ritmik, kafiyeli (secili) bir dille yazılması ve katılımcıların aralarda yüksek sesle "Allah Allah" demesidir. [1, 2, 3, 4]
Kullanım alanlarına göre en bilinen gülbank sözleri ve örnekleri şunlardır:
## 1. Alevi-Bektaşi Geleneğinden Genel Gülbank Örneği
En yaygın olarak cem ibadetlerinin başında, sonunda veya yemeklerden (lokmalardan) sonra okunan standart bir gülbank şu şekildedir:
"Bismişah, Allah Allah!
Akşamlar hayrola, hayırlar fethola, şerler defola.
Müminler ber-murat ola, münkirler matola, münafıklar berbat
Reklam
Reklam