Kitabın son 10 sayfasını okuyana kadar çokta mesaj vermeyen basit bir kitap olarak görmüştüm. Ama sonunda aslında insanın gerçekte ne istediğine, nerede mutlu olduğuna, neler düşündüğüne karar vermesi gerekiyor önce. Yanıbaşımızda duran güzellikleri bazen farketmemiz için iyi yada kötü bir şeyler yaşamamız gerekiyor. Mutlu ol Sallie :)
İçeriğini bilmeden, öneri üzerine aldım. Gece uykum gelsin diye sadece 10 sayfa okuyayım dedim. Ama gece 2'de kitabı bitirdim. Merak unsuru kitabı elimden bıraktırmadı. Ters köşe bir kitaptı. Yazarı Yunanmış; biraz Türkleri yabani göstermiş. Onun haricinde güzel bir kitaptı, okuması da oldukça zevkliydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
William Barrett’in İrrasyonel İnsan'ı, 20. yüzyıl varoluşçuluğunu özellikle Avrupa düşüncesi üzerinden Amerikan entelektüel dünyasına tanıtan erken ve etkili metinlerden biri. İlk baskısını 1958 yılında yapmış. Bu yüzden günümüz için biraz "eski" sayılabilir. Metni okurken bu eskilik duygusu hissediliyor. Kitap; aralarında Sartre, Heidegger, Nietzsche ve Camus gibi isimlerin olduğu 10 düşünürü kitapları üzerinden ele alıyor. Bunu da akademik bir tarafsızlıkla değil, daha çok, yorumlayıcı ve yer yer eleştirel bir çerçevede yapıyor.
İnsan sadece mantıksal bir varlık değildir; korku, kaygı, ölüm bilinci, boşluk hissi ve anlam arayışı gibi unsurlar insanın özünü belirler. Bu nedenle kitap, “insanı makineleştiren modern akılcılığa” karşı bir itiraz olarak okunabilir. Barrett, irrasyoneli çoğu zaman anlamın dışı, korku ve varoluşsal belirsizlikle eşleştirmiş. Bu da anlaşılmasını zorlaştırmış. Varoluşçuluk hakkında daha önce bir şeyler öğrenmemiş okurların bu kitaptan başlamamaları gerektiğini düşünüyorum. Okuması zaman zaman sabır gerektiren bir kitap oldu benim için.
“Özgür olmayan bir beyin ile sadece bildiklerinizi tekrar edersiniz. Keşfetmek istiyorsanız, uçmanız şart.”
Herkese Merhaba
Bayılarak okuduğum serinin ikinci kitabı da bitti nihayet ama yine öyle bir yerde bitti ki hemen üçüncü kitaba başlamak istiyorum.
Bildiğiniz üzere Mater serisi bir Bilim Kurgu romanı ve gerekse verdiği gerçek bilgiler gerekse içindeki kurgu insanı öylesine alıp gidiyor ki.
Tesla 20 yıl sonra bulduğu abisini 10 dakika içinde kaybeder ve 20 yıllık hayatının bir yalandan ibaret olduğunu öğrenir. Abisi ölmeden önce Tesla’ya gerçek adının Pia olduğunu peşlerinde bir takım adamların olduğundan bahseder. Bu kitapta bebekliğinden bu yana Teslaya aşık olan Galen ve en yakın arkadaşı Devin de yer almaktadır. Birbirinden ilginç olaylar ve birbirinden farklı bilgilerle dolu bu kitabı okurken sürekli kendi kendime ya böyle şeyler olsaydı dedim. Bu arada kitapta bir örgüt var ve örgüt insanın da DNA sını değiştirmeye çalışıyor ve bunun üzerinde çeşitli deneyler yapan dünya üzerinde en güçlü laboratuvar araştırma merkezi. Adı da Neon ve Tesla’nın peşinde olan adamlar da Neon adındaki yapı.
Neon bir şekilde Tesla’ya ulaşsa da Galen asla vazgeçmiyor Tesla’dan. Sonunda ise…. Mutlaka okuyun
ba yil dim!!! katherine center ennnn sevdigim yazarlardan biri artik cunku okudugum iki kitabina da 10/10 verdim cunku bayildim!!! 
The Bodyguard kitabinda da bu kitapta da kadin bas karakter kadar icten yazilmis ki kendinden bi seyler bulmamak imkansiz, Sadie’nin kendi ayaklari ustunde durma inadinin Joe’ya karsi yavas yavas kirilmasi ve en sonunda yardim istemenin aslinda o kadar kotu bi sey olmadigini fark etmesi, girl you are so me yani ben ne zaman Joe’mu bulucam?? Joe zaten dunyanin en green flag karakteri falan ona asik oldum galiba, ama okudugum iki katherine center kitabinda da kadin bas karakteri daha cok sevdim, bunun da katherine ablamizin anlatiminin guzelliginden kaynaklandigini dusunuyorum, ayrica yazarin en sona yazdigi not romcom en sevdigi tur olan biri olarak o kadar hosuma gitti ki, neden romcom seviyorum sorusunun cevabini en guzel boyle anlatabilirdi yani, uzun lafin kisasi seni seviyorum katherine center
The Bodyguard kitabinda da bu kitapta da kadin bas karakter kadar icten yazilmis ki kendinden bi seyler bulmamak imkansiz, Sadie’nin kendi ayaklari ustunde durma inadinin Joe’ya karsi yavas yavas kirilmasi ve en sonunda yardim istemenin aslinda o kadar kotu bi sey olmadigini fark etmesi, girl you are so me yani ben ne zaman Joe’mu bulucam?? Joe zaten dunyanin en green flag karakteri falan ona asik oldum galiba, ama okudugum iki katherine center kitabinda da kadin bas karakteri daha cok sevdim, bunun da katherine ablamizin anlatiminin guzelliginden kaynaklandigini dusunuyorum, ayrica yazarin en sona yazdigi not romcom en sevdigi tur olan biri olarak o kadar hosuma gitti ki, neden romcom seviyorum sorusunun cevabini en guzel boyle anlatabilirdi yani, uzun lafin kisasi seni seviyorum katherine center
Şafakta Verilmiş Sözüm Vardı “Romain Gary”
9/10
Gerçek adı Roman Kacew olan Romain Gary’nin “Bu kitap otobiyografik bir ilham kaynağı ama bir otobiyografi değil.” diye betimlediği kitabı.
Romain Gary’den okuduğum ilk kitap bu. Her şeyden önce insanların genel olarak otobiyografik bir eser olarak bahsetmelerine rağmen aslında tam da yazarın dediği gibi bu kitabın sadece otobiyografi olduğunu söylemek bence büyük bir haksızlık. Çünkü çok detaylandırılmış belli zaman aralıklarına rağmen; atlanmış, üzerinde fazla durulmamış yıllar, yaşamına dair merak ettiklerinizle ilgili yanıt bulamayacağınız sayısız soru bırakıyor zihnimizde.
Gary’nin kitabında yaşamından çarpıcı olayları okurken aslında ustaca saklanmış psikolojik tespitlerine de tanıklık ediyorsunuz. İnsanları, tavırları, karşılaştığı durumları o kadar net, sade bir şekilde anlatıyor ki… Savaşı anlattığı en dramatik olaylarda bile mizahı büyük bir ustalıkla kullandığı kalemiyle sizi gülümsetebiliyor yazar.
Mükemmeliyetçi, savaşçı, çok çalışkan, cesur, güçlü, ve sevgi dolu bir anneyi tanıyoruz önce. Ancak onun oğluna duyduğu büyük tutkunun, yaşamına dair biçtiği kusursuz rollerin, Gary üzerinde yarattığı baskıyı da hissediyorsunuz sarsıcı bir şekilde. İnsanların çoğunun aksine Gary kendi hayallerini gerçekleştirme arzusundan ziyade annesinin ona biçtiği kusursuz kariyer, mükemmel hayat için sürekli çabalayan, savrulan, yorulan ama hep bir yolunu bularak ayakta kalmayı başaran masal kahramanlarını anımsattı bana. Onu çoğu kez mucizevi bir şekilde ayakta tutan, kendisinin tanımıyla aralarındaki bu göbek bağı.
Bir defa geldiğimiz bu dünyada herkesin kendisi için hayaller kurabilmesi gerektiğine inanıyorum ben. Bu nedenle çok sarstı beni Gary’nin hayatı. Hayatta ulaştığımız nokta ne olursa olsun oraya varmayı kendimizin
