Uzun zaman sonra beni ağlatan ilk kitap. Masal, destan, gerçek içiçe geçmiş. Dilin zenginliği zihnimize bir ziyafet sofrası olmuş. Sırf o lezzet için yeniden okunur. 10 üzerinden 15 puan..
Neden bu kitabın puanı diğer kitaplara göre düşükmüş anladım.
Ama NEDEN...
UNUTULMUŞ KUŞLAR GÖĞÜ - 3
#kitapyorumu
Yine ben... Bu seriye birden fazla gönderi yaptım ve daha da yapacak gibiyim çünkü RANS ve EVERA'ya aşığım.
Zaten konuyu bir önceki posta uzun uzun anlattım o yüzden UYARIYORUM bu bir SPOİLER içeren eleştiri yorumudur!
Öncelikle bu seriyi ne kadar sevdiğimi anlatmama gerek olmadığını belirtmek isterim çünkü zaten ilk iki kitaba 10 tam puan vermemden ve hiç beni rahatsız eden bir konuya değinmememden anlamış olmalısınız. (Çünkü benim KEŞKE bu olmasaydı demeden yazdığım kitap incelemesi yok denecek kadar az.)
Yani eğer gerçekten on vermişsem her şeyiyle beni kendine hayran bırakmıştır demektir. O yüzdendir ki o muhteşem iki kitaptan sonra bu kitabın sonu beni hayal kırıklığına uğrattı. Sadece sonu da değil aslında...
Durun baştan anlatayım siz de haksız mıyım beni aydınlattın.
Öncelikle kitabın başlarını çok sevdim. Daha önceki postta dediğim gibi, kitabın Sallida'yla başlaması beni üzdü çünkü ben Rans ve Evera’yı özlemiştim ve sonlarının öyle biteceğini düşünmek beni çok üzmüştü. Ona rağmen bir an da ortaya çıkan Sallida ve ona eşlik eden Kran! Offf muhteşemdi. Aralarındaki uyum ateş ediyordu. Ki Kran'da bir şey olduğunu bilmemize rağmen ikilinin enerjisi, elektriği en iyi yazarların bile yakalaması zor bir başarıydı. Biz buradan 3 kitaplık yeni bir;
"Düşmandan Aşka" beklerken yazar bir ters köşe yaparak onlara o kadar hazin bir son yazdı ki şok oldum. Böyle bir uyum nasıl harcanır inanamıyorum. Hadi tamam diyip yola devam ettik Evera uyandı, onun gibi başka çocuklar olduğunu öğrendi, Sallida'yı buldu. Sallida annesi için Evera çocuklar için yola düştü. Offf dedim her şey yeni başlıyor çok heyecanlı! Yine en tepeye çıkıp yere çakılmışız gibi bir an da her şey BAŞA döndü.
Ben burada o kadar şaşırdım ki anlatamam.
Reklam
Melekler ağlamasın Anne!
Nilgün Marmara’nın Defterler kitabını bitirdim ve sanki bir kitabın son sayfasını değil de bir insanın zihninden çıkışı kapattım. Bazı insanlar yazmaz, kendi iç yangınlarının küllerini bırakır sayfalara. Nilgün tam olarak bunu yapmış.
Bu kitapta sadece bir şairin düşüncelerini okumadım; kırılmayı, taşmayı, dünyaya sığamamayı okudum. Her cümlesi sanki gece yarısı açık unutulmuş bir pencere gibiydi. İçeri soğuk giriyor ama yine de kapatamıyorsun. Çünkü canını acıtan şey aynı zamanda seni hayatta hissettiriyor.
En çok da insanların yıllarca onu yanlış anlamasına rağmen defterlerinin hâlâ bu kadar canlı oluşu vurdu beni. “Defterler”, Nilgün’ü efsaneleştirmiyor; onu insan yapıyor. Yorulan, düşünen, öfkelenen, seven, yabancılaşan bir insan… Ve belki bu yüzden bu kadar ağır geliyor son sayfa. Çünkü kitap bitince onun sesi bir süre daha insanın içinde dolaşmaya devam ediyor.
Benim puanım hiç düşünmeden 10 Çünkü bazı kitaplar kusursuz oldukları için değil, insanın içine yerleşip çıkmadıkları için tam puanı hak ediyor.
Unutulmadın Nilgün. Bazı insanlar yaşamaktan çok iz bırakıyor. Sen hâlâ birçok insanın zihninde sigara dumanı gibi dolaşıyorsun; silinmeden, dağılmadan.
Sonunda, nihayet, bu yaşta, yani 55 yaşıma bir iki ay kala Henning Mankell okuyabildim. Polisiye seven okurların yolu Henning Mankell ile bir yerlerde kesişiyor olmalı mutlaka. Benim de başıma geldi bu.
Kitabı sevdim. Farklı, değişik bir şey anlatmıyor ve öncelikle bunu sevdim. Muamma çözmek veya çok sıradışı bir katilin sıradışı cinayetlerini anlamak için kafa patlatmak ve suçluyu inanılmaz zekâsı için yüceltmek yerine her zaman yaşanabilecek suç örneklerinden birini çözmeye çalışan Kurt Wallander'in belki bir polisiye klişesi sayılabilecek hayat hikâyesine rağmen kanlı canlı bir insana dönüşmeye çalışması benim için önemli zaten bu sebeple 10 kitaplık serinin 2. kitabını aldım. Polisiye kitaplarda dedektifler veya polislerin çalkantılı hayatlarının birbirine benzemesi dikkat çekici. Dramatik şeyler yaşayan polisler veya dedektifler söz konusu... Eşinden ayrılmış veya eşini veya çocuğunu kaybetmiş bir polis veya dedektif... Farklı örnekleri varsa da ben denk gelmedim galiba, bir önemi de yok .
Kitabı beğenmemdeki diğer sebep hikâyenin sürekli olarak takıntılar veya sorunlar yerine bütün toplumla ilişkisi üzerine de kafa yormasıydı. Sadece insanların psikolojik çıkmazlarına problemlerine hastalıklı taraflarına değil de toplumda ters yüz olmuş, çıban haline gelmiş bir meselenin insana suç işletebilecek bir noktaya gelmiş olmasına da dikkat çekilmesi iyi bir öge bence. Böylece suçlunun olası karizmatik karakteri veya kişiliği yerine ona sebep olmuş olabilecek sosyal koşullarla ilgili de söyleyecek bir şeyleri oluyor hikâyenin. Acaba yazar diğer kitaplarında da bu bakış açısını sürdürüyor mu?
İyi polisiye iyi edebiyattır diyen kimdi hatırlamıyorum, ama karanlık yüz bu konuda örnek olarak gösterilebilecek bir kitap bence. Yazarın kurt wallander karakterini çok iyi
Vejetaryen 
Han Kang
Vejetaryen- Han Kang
Kitap, Yonğhe’nin gördüğü bir rüya sonrası aniden vejetaryen olmaya karar vermesiyle başlıyor. Bu ani kararın ve peşinden gelişen olayları üç farklı bölümde, üç farklı karakterin gözünden okuyoruz. Her bölüm, Yonğhe’nin hayatının ve ruhunun bambaşka kırılma noktalarını önümüze seriyor. İlk başta bu kararın arkasındaki sebepleri anlamaya çalışırken, sonraki bölümlerde bir zincirleme reaksiyon gibi büyüyen sarsıcı sonuçlara şahit oluyoruz.
Han Kang’ın kurduğu dil ve konuyu ele alma biçimi beni gerçekten büyüledi. Kitap boyunca Yonğhe’nin sessiz çığlığına ne kadar üzüldüysem, ablasının o omuzlarındaki ağır yüke de bir o kadar kahroldum. Bazı anlarda sayfaları kapatıp, dakikalarca boş duvara bakma ihtiyacı hissettim; öyle yoğun bir atmosferi var.
Okumadan önce bu kadar derin bir iz bırakacağını tahmin etmemiştim. Kesinlikle bu yılın favori kitapları arasında yerini aldı. Puanım 10/10.
Beğendik hocam ne diyelim Logan ask adam ya 10/10 adamdır kendisi dizisini bekleyeceğizz artıııkk okuyun okutun zaten cerezlik sarıyır bu kltaplar . Hata daha güzledi bu arada en azından daha gerçekciydi ben sevdimmmmmmmmmm
Reklam
Reklam