Semra Ok
@1280_
Ilgaz'ın annesi
Feryal ve İsmet yıllar evvel almış oldukları arsaya 8 odalı, her birine ağaç ve çiçek adları verdikleri, tabelasını bile asmadıkları bir otel inşaa ederler. Kış mevsimidir. Kasaba henüz uykudadır. Oteli bitirme telaşı içindeyken, hesapta olmayan biçimde konuklar gelmeye başlar. Konukların sıra dışı öyküleri vardır. Bir gece gelen kasırgayı, otelin içinde hep birlikte yaşarlar. Ve bu kasırga her biri için umuda yeşermenin de çığlığı olur. Kitaptan bir paragrafla merağınızı uyandırayım:
"Oysa şu karanlığın ve bu ölümcül gürültünün içinde zaten herkes başka biriydi. Leyla başka biri, Nilüfer başka, Doruk başka, Feryal bile başka. Şurada oturmuş da başına geleni sakince karşılayan, birlikte akıbetini bekleyen ve susan herkes. Başka birisi. "
Feryal ve İsmet'in gizemini; Doruk'un sizde bırakacağı duyguları; Deniz ve Leyla'nın toplumda kabul görmeyen ilişkilerini; gerçek kimlikleri olmayan Ahmet ve Meryem'in dramatik öyküsünü; Nilüfer'in çaresizliğine ortak olmak istiyorsanız, 92 sayfalık bu "dev" esere bir şans verin. Kitap da, yazar da bunu fazlasıyla hak ediyor.
Çünkü, yazarımız çok güçlü bir kalem. Kısa cümlelere çokça eylemlilik sığdırmış. Cümleler sürekli hareket halinde. "Eylemin düşünceden önce geldiğini" her satırda hissediyorsunuz. Doğa o kadar güzel tasvir edilmiş ki, âşık oluyorsunuz. Kişiler o kadar hayatın içinden karakterler ki, hemen içselleştiriyorsunuz. Açıkçası ben çok etkilendim yazarın üslubundan. Kitaptaki 12 öykü, hayal gücümüzü zorlarken, düşündürüyor da aynı zamanda.
Bu arada, Nihan Eren çok genç bir yazar. 81 doğumlu. 9 Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema-Televizyon mezunu. Yavaş, Kör Pencerede Uyuyanlar ve sizinle paylaştığım Hayal Otel olmak üzere 3 öykü kitabı var. Diğerlerini de elbette okumak için listeme ekledim.
İyi
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yazarın hayat hikâyesinden sonra, Marc Nichanian'ın sunuş yazısıyla başlıyor kitap.
Kitabın Ermenice orijinal adı Angudi Siraharner olan Meteliksiz Âşıklar'da, 19 yaşında, öğrenci Sur'la, 1944 yılında Yunanistan'dan Fenerbahçe'ye gelerek kapıcılık işine başlamış bir ailenin kızı Norma'nın aşkı çerçevesinde gelişen olaylara tanıklık ediyoruz. Sur'un babası Kevork efendi taşralı bir Ermeni. Evine karşı sorumluluğu olan, ancak 3 çocuğuyla da sürekli çatışma halinde bir baba. Patrikhanenin mütevelli heyetinde. 6-7 Eylül olaylarında dükkânı yağmalananlardan. Menderes hayranı. Öyle ki, Atatürk'ten sonra en büyük Türk olarak görecek kadar. Evin en büyük çocuğu Sur. İsyankâr. Babayla, toplumla, otoriteyle, devletle, hemen her şeyle sürekli çatışma halinde. Haksızlık karşısında susmayan, susturulduğunda gözyaşlarına boğulacak kadar duygusal. Norma'ya deli gibi âşık. Ama bulundukları toplum içindeki gelenek göreneklere ters bir ilişki. Bir kere Norma Sur'dan 3 yaş kadar büyük ve çalışan bir kız. Düşünsenize 50.li yıllarda çalışan bir kıza bakış açısını. Hem toplumun hem de ailenin şiddetle karşı olduğu bu aşkın yazıya dökülmüş halini okuturken yazar, o dönemin İstanbul'unun da panoramasını çiziyor. Kâh kendinizi Adalar'da bir patikada yürürken hissettiriyor, kâh Karaköy-Eminönü'de; kâh Pangaltı'da, kâh Nişantaşı'nda...
Eğer Sur ve Norma'yı neden her buluşmalarında sürekli "röntgenciler"in gözetlediğini ya da aslında yazar bu "röntgenci" imgesiyle neyi anlatmak istemişin karşılığını;
Kevork'un neden bu kadar otoriter baba kimliğine büründüğünü, buna karşılık çocuklarının neden bu kadar kendisine tepkili olduğunu;
Menderes'in iktidarı dönemindeki havayı solumak ve birçok soruya cevap bulmak istiyorsanız, açıkçası çok az konuya değindim diyebilirim. Çünkü, kitap bir aşk romanı
Aşka Uzak, sevgili Hakan Güzeldere'nin birinci kitabı olan Denize Uzak'ın devamı.
Roman, Metin öğretmenin "sevgilim" diye başlayan uzun bir mektubuyla başlıyor.
Birinci kitap, Avusturya Lisesi'nde Alman Edebiyatı öğretmeni Metin İrez, öğrencisi Deniz'le aşka yelken açmış ve final yapmıştı.
Deniz'in, konservatuvar okumak için Viyana'ya gidişinin 4 yıl sonrasına tanıklık edeceğiz bu kitapta.
Metin öğretmen, okul çıkışında uğradığı kafede tanıştığı garson Osman'ı uzun süre göremeyince sorup soruşturur ve köyüne döndüğünü öğrenir. Osman'ın köye dönme sebebi kan davasıdır. Amca kızı sevdiğiyle kaçarken babası tarafından vurulmuş, cinayeti de Osman üstlenmiştir. Deniz'in annesi Leyla hanım eski İstanbullu, okumuş, müdür pozisyonunda çalışan, Metin öğretmene de adeta annelik yapan güçlü karakterde bir kadındır ve Metin öğretmenle birlikte, 4 yıldır cezaevinde yatan, özgürlüğü dedesinin iki dudağı arasında olan Gaffar amcayla görüşmek için Urfa'nın Nigit köyüne doğru yola çıkarlar, bir ihtimal 4 yıldır suçsuz bir genci özgürlüğüne kavuşturma inancıyla. Nigit, 70 yıldır bir çay içimi için bile olsa uğranılmamış, halkın devlete güvenini yitirmiş, adeta küstürülmüş bir coğrafyanın bütününü vicdanlarımızda sorgulattıran; ayrıca, törenin, devletin yazılı kanunlarından daha güçlü olduğunu, dogmalarla yoğrulmuş beyinlerin nasıl kaderleriyle baş başa bırakıldığını, şehirlere göçle birlikte verimli toprakların nasıl insansızlaştırıldığını, silahların, tankların, tüfeklerin gölgesinde süren yaşamların "coğrafya kader mi?" sorusuna da cevap arayan bir uzak diyardır.
Ve Urfa'da neler olup bittiğine siz kitabı okuyarak tanıklık ederken, Urfa'dan sonra, habersizce Leyla hanım ve Metin İrez Viyana'ya Deniz'in yanına giderler. Giderler, ama onları acı bir sürpriz beklemektedir. Benim bile
