Semra Ok
@1280_
Ilgaz'ın annesi
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Arada kalbimi yokluyordum. Bütün duyguların yanı sıra suçluluğun da seyri iyice değişmişti. Yaptığımı doğru bulmuyor, kocama ihanet ettiğim için madalya beklemiyordum. Ama hayatta hoş anların nahoş bedelleri olabileceğini ve bazen ödemekten çekinmemek gerektiğini de fark etmiştim. Kalbimi genişletecek bir aşk yaşadığımı düşünmüyordum... Fakat kiminle ne yaptığım değildi mühim olan. Asıl hikâye buna ihtiyaç duymuş olmamda saklıydı. İnsan ahlaka gösterdiği özenin en azından bir kısmını arzularına, kalbin ve tenin ihtiyaçlarına da göstermeliydi... Her insanın yoldan çıkmaya hakkı olmalıydı hayatta. Çünkü hayatta tek bir yol yoktu. Çünkü ömür geçiyordu. Pişmanlıkmış, ukteymiş dinlemeden, bir gün çat diye bitiyordu..."
Feribe... Çocukluğundan yaralı Feribe... Amansız bir hastalık gibi bedenini saran aşk acısıyla baş etmeye çalışan yüreğinden yaralı Feribe... Dört bir koldan hırpalanırken, sızlayan yaralarına merhem olmak istediğim...
Feribe, 13 yıllık evliyken aşka yelken açmış bir kadın... Yaşadıklarının ağırlığı altında aldığı nefes daraltır soluğunu. Mazi İmha Merkezi (MİM) adı çalınır kulağına arkadaş grubunda. Burada unutma derslerine başlar. Amacı geride kalan sevdasından kurtulmaktır. Ancak, aldığı terapiler Feribe'yi bambaşka olaylarla yüzleştirir. Hepimize "vay canına" dedirtecek kadar...
Kitap sadece aşk acısını anlatmıyor elbette. İlerleyen bölümlerde Feribe'nin çocukken yaşadığı tramvaların hayatında nasıl izler bıraktığına da tanıklık ediyoruz. Benim okurken önyargısız yaklaşmama sebep olan tramvalar. O yüzden suçlamadığım, anlamaya çalıştığım... Belki de okuyucuyu ikiye bölecek nitelikte...
Bu arada, Nermin Yıldırım'la ilk tanışıklığım. Son da olmayacak gibi. Sevdim dilini. Nüktelerini. Terapistmişçesine sular seller misali okutan çözümlemelerini. Siz de
Sararmış bir fotoğrafa bakarken sadece anılar mı canlanır gözümüzde, yoksa köklerimizi mi buluruz geçmişe yaptığımız yolculukta... Peki ya sürgünlüğü yaşarken, bir elma ağacı kadar yakın mıdır hasretlik... Eyyy Brani Tawo... Yetim annenin sürgün oğlu... Kader midir, yazgı mıdır tüm bu yaşananlar... Kewé'nin türküsünü kırmızı esen rüzgârla alıp yaban ellerde sevdiğine fısıldamak mıdır hayata tutunmak...
Haymana Ovası'nın çorak topraklarından İngiltere'ye uzanan politik bir yaşamöyküsünü anlatıyor Masumlar. Kahramanımız Brani Tawo, siyasi sürgündür. Köylerine gelen Tatar bir fotoğrafçının Haymana'da çektiği fotoğrafın izini sürerken, kendi gibi sürgün İranlı Feruzeh'le yolları kesişir. Yaraları, acıları, hasretlikleri aşkın büyülü dokunuşlarıyla iyileştirirken, geçmişin izlerini de birlikte sürerler.
Çocukken, yetim annesinin dayısına söylediği Ferman'ın türkülerinden öğrenir aşkın acısını... Pençeyüzlü kadının ikiz kızlarını ararken bir anda Haymana'nın dağında tepesinde bulur kendini... Ölümün çepeçevre sardığı Kewé'nin, sabah akşam kuşlarla konuşurken sırtını dayadığı elma ağacının sırrına erer gurbet ellerde.. Ahhhh, çocukluğu gelir aklına kilometrelerce uzaktan... Bir günlüğüne Deniz❤ olabilme hayali... Denizci sandıkları, derede en hızlı yüzen kişiye Deniz adını verdikleri günlerde, çocukluk çağında yani, Deniz'lerin idamıyla öğrenir devlet dersinde sınıfta kaldığını... "Deniz'i bir ömür boyu kimsenin bilmediği aynalar içinde" saklaması gerektiğini...
Tatar fotoğrafçıdan Pençeyüzlü kadına, gül desenli aynadan Ferman'ın Asya'ya olan aşkına, dilsizliğe, köksüzlüğe kadar o kadar derin bir kitap yazmış ki Burhan Sönmez, inci kıymetinde... Geçmişle bugüne kurduğu bağla Haymana'da köklerinize dönerken, Cambridge'de sürgünlüğü yaşıyorsunuz... Ve tüm bunları akıcı,
