Babamın, ödeyemediği taksitlerin hayfını çiziktirdiği o satırlar arasında unutamadığım, her okuduğumda kalbimde hüzünlü kuşların kanat çırptığı bir mesel vardı. Bana göre, bütün pişmanlıklarını,
Bu labirentten çıkmanın bir yolu olmalıydı. Önüne dikilen duvarları, yürüdüğü kaygan zemini düşündü. Kayması ya da kaybolması an meselesiydi. Bu kördüğümü kesecek tek şeyin kendi kılıcı olduğu geldi aklına. Büzüldüğü yerde kendine sarıldı.
Deprem, benim gibi sadece yaşayanların anlayacağı türden bir acı olduğu için haliyle çok hassas ve kırılgan bir konu. Kim ne yazsa üzüntü, merak, korku ve heyecan dolu bir duygu harmanı içerisinde