ahu uzun
@1_fehva
Mavi huydur bende...
Hiçbir yazı gerçekliği olduğu gibi anlatamaz. Gerçekçi olduğu söylenen her şey aslında gerçekliğin açı verilmiş ve üzerinde oynanmış bir versiyonudur. Bırakın bir insanın hayatını, tırnağındaki minik bir lekenin bile "eksiksiz" bir aktarımı mümkün değil. Gerçekçi romandan varoluşu olduğu gibi, en zaptedilemez ayrıntılarıyla yansıtması, aynı zamanda bu şekilsiz malzemeyi bir anlatı şekline sokması beklenir. Ama bu iki amaç birbiriyle bağdaşamaz. Her hikâye malzemelerini seçmeye, değiştirmeye, çıkarmaya mahkûmdur ve bu yüzden bize yalın hakikati veremez. Vermeye çalışırsa sonsuza kadar uzar çünkü. Bir şey başka bir şeyin, o da başka bir şeyin konusunu açar; parantezler kapanmaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Puan vermedi·220 syf.·
2024 21. kitabı
Çağdaş kadın yazarlar bugün, kaleme enerji ve otorite ile sarılabiliyorsa, bunu 18. ve 19. yüzyıllardaki anneleri, hastalık hissi veren bir tecrit, delilik hissi veren bir yabancılaşma ve kendi edebi altkültürlerinde yaygın yazarlık endişesinin felç hissi veren belirsizliği ile mücadele etmiş oldukları için yapabilmişlerdir" (Gilbert ve Gubar, 2016: 100).
Tüm duvarlarım sarılmış aynalarla, sürerim izimi onlarda
Sağ tarafımda şahsımı bulurum, sol tarafımda yine şahsım, şahsım dört bir yanımda
Yapayalnız olan da şahsım, şahsım yine insan arayan da
//Christina Rossetti
