Kandemir Duman
@1altyazi
4 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Bana göre kitap 3 bölümden oluşuyor : Radleyin evinin önünde geçirdiğimiz vakit, Mahkeme salonunda geçirdiğimiz vakit ve kendimizi Jambonun içinde bulduğumuz vakit. Her bölüm kendi içinde akıcılığını koruyor olsa da bölümler arası geçişler sağlam olmayıp genel kurgu zayıf kalmış. Mahkeme salonu bizlere birşeyler öğretmiş olsa da diğer bölümlerin zayıflığını örtbas edememiş. En basitçe şöyle birşey örnek vereyim Bob Ewell bizimle boğuşma sırasında ölüyor ve biz çocuk olarak hiçbirşey olmamış gibi devam ediyoruz hatta Atticusun gönlünü rahatlatmaya çalışıyoruz. Roller mi değişti anlayamadım. Karakterlerin duygu ve düşünceleri böyle hiç edilemez. Okumamanızı öneriyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Başka insanların yüzüne bakabilmek için önce kendi yüzüme bakmalıyım. Çoğunluğa bağlı olmayan tek şey insanın vicdanıdır
Korkudan başka korkulacak bir şey yok.
Özgürlük , Mutluluk ve Proleterler
Proleterler yönetimsiz bırakıldıkları zaman Arjantin’ın ovalarına salınıvermiş sığırlar gibi, doğal buldukları ilkel bir yaşam birimi geliştirmişlerdi. Doğarlar, sokaklarda büyürler, on iki yaşında işe gitmeye başlarlar, kısa bir güzellik ve cinsellik döneminden geçip yirmi yaşında evlenirler, otuz yaşında orta yaşlı olurlar ve ortalama altmış yaşına ölürlerdi. Ağır bir çalışma hayatı, ev ve çocuk sorunu, komşularla ufak tefek tartışmalar, sinema, futbol, bira ve her şeyden önemlisi kumar, akıllarının ufkunu doldururdu. Onları denetlemek zor değildi. Düşünce Polisinin birkaç casusu aralarında dolaşır, yalan dolan söylentiler yayar, tehlikeli olabileceği düşünülen bireyleri saptar ve ortadan kaldırırlardı; ama Partinin ideolojisini kendilerine aşılamak için, hiçbir girişimde bulunmazlardı. Proleterlerin, güçlü siyasal görüşlerinin olması istenmezdi. Onlardan beklenen tek şey, çalışma saatlerinin uzatılması ve yiyecek tayını kısıntılarını kabul etmelerini kolaylaştıracak ilkel bir yurtseverlik duygusuydu. Bazen hoşnutsuzluk duyabiliyorlardı, ama bu hiçbir sonuca götürmüyordu onlardı, çünkü tutunacakları herhangi bir düşünceleri olmadığından, bu hoşnutsuzlukları ufak tefek, belirli sorunlara yöneliyordu. Büyük sorunların her zaman dikkatlerinden kaçması kaçınılmazdı. Proleterlerin büyük bir kısmının evinde tele ekran bile bulunmazdı. Sivil polis işlerine çok az karışırdı. Londra’da her türlü suç almış yürümüştü; hırsızlar, dolandırıcılar, fahişeler, uyuşturucu madde pazarlayıcıları ve her türlü karanlık işle uğraşanlar, dünya içinde dünya oluşturmuşlardı; ama tüm bunlar proleterlerin kendi bünyelerinde var olduğundan önemsenmiyordu. Ahlak konularında , dedelerinin kurallarını izlemelerine izin veriliyordu. Partinin cinsel disiplin eğitimi onlara uygulanmıyordu. Rastgele
