Nazlı
@1berceste_
Hayatın çiçekleri döküldü, sade dikenleri kaldı (Obolomov)
Şu anda okuduğu kitap
Kuşkusuz dünya adaletsiz bir yer. Ama en azından ben bu duruma aktif şekilde katkı sağlamak istemiyorum. İşte bu benim temel duruşum
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dışarıdan bakınca her aile mutlu görünür gözümüze. Zenginse parası var, başını sokacak evi var, yiyecek ekmek derdi yok mutlu deriz. Evliyse çoluğu çocuğu var, hayatını düzene koymuş, karısıyla mutlu mesut yaşıyor deriz. Yaşlıysa yaşayacağını yaşamış göreceğini görmüş zaten ne derdi olabilir ki deriz.
Yazar bu kitabında tam da bunun cevabını vermiş bize. Dışarıdan bakınca birbirlerine sıkı sıkıya bağlı bir ailenin içindeki çatlakları bir bir anlatmış. Her karaktere ayrı ayrı söz hakkı vermiş. Her karakterin kendine göre bir derdi, bir sırrı var. Her biri söyleme bilmesinler diyerek gerçekleri kendilerine saklamış.
Emin, Ekrem, Ethem, Nurten, Sevgi, Hülya... Bu hikayenin masumu sizce kim olabilir? Tüm yalanların içinde saflığını yitirmeden kalmayı başaran kim? Hepsinin hikayesini okuduktan sonra kararı bize bırakıyor yazar. Bana göre bu hikayede yanan Ethem olmuş. Kitabın neden Ethem'e ithaf edildiğini de daha iyi anlıyorum şimdi.
Son olarak Anna Karanina' dan alıntı olan ve bu kitabı özetlediğini düşündüğüm bir alıntıyı da buraya bırakmak istiyorum.
"Bütün mutlu aileler birbirine benzer. Ve her mutsuz aileninse kendine göre bir mutsuzluğu vardır"
Hülya
İnsan yüzüne gülmediğinde, yalanı kabul etmediğinde, doğruları çat çat diye söylediğinde geçimsiz oluyorsun. Varsın öyle olsun.
