1book1wave
@1book1wave
“Okumadığın gün karanlıktasın!” #NuriPAKDİL
1book1wave
, bir kitap okuduPuan vermedi·336 syf.·
40 günde okudu
·Okunma: 07 Ekim 2023 15:22
·2023 44. kitabı
Puan vermedi
Kütüphanem de ilk baskısı halen var. O kadar çok alıp hediye ettim ki sayısını bilmiyorum.. Lise de okuduğum ilk tarihi romandı ve tarihe olan ilgimin temellerini atan eser buydu dersek yanılmamış oluruz. Zaman zaman alıp tekrar bi göz gezdiririm. Bu kitaptan sonra yazarın diğer kitaplarını da takip edip çıktıkça almıştım. Tüm eserlerini severek okumakla kalmayıp incelemelere, arşivlere daldığımdan lise hayatım boyunca Tarih sınavlarına çalışmama gerek kalmamıştı. Üniversite hazırlık sınavında da tarihe çalışmamıştım.
Ömer Fahrettin TÜRKKAN'a 'Çöl Kaplanı' lakabını ingiliz casusu lawrence takmıştı. Çünkü ingiliz mandası Hicaz'da ki mevcut Osmanlı gücüne Hicaz' ı terketmesi için bir hayli baskı yapıyordu o ise her zaman; 'Kanımızın son damlası ve son erimize kadar asla Peygamberimizi terketmeyeceğiz.” motivasyonuna sahipti. “Bu gördüğünüz bayrak sıradan bir bayrak değil evlatlarım! Dünya’nın en şerefli bayrağına, İslam’a hizmet ediyorsunuz.” diyen bi komutandan bahsediyoruz. Hikayenin sonu öfke uyandıran bir hayal kırıklığı barındırıyor. Beylik laflar etmeye hiç gerek yok. Hain her yer de haindir ve böyleleri ne yazık ki her zaman da var olacaklar.
Medine Müdaafası’nı başından sonuna kadar inceleyip araştırdıktan sonra; “Gerçek anlamda oldukça kuvvetli bi iman ve görev bilincine sahip olmak her halde böyle bir olgu.” dersiniz ve eser her ne kadar roman bile olsa özenli kronolojiye sahip tarihi bir anlatım içeriyor.
Titizlikle incelenmiş ve roman biçiminde işlenmiş güzel bir eser kendisi. İlk okuyup bitirdikten sonra da kabrini bulup ailece ziyaret etmiştik. Allah rahmet eylesin!
Ruhun şad olsun güzel insan, Medine’de ki izlerin hala canlı bir şekilde devam ediyor.
Dalgalı ruh iklimlerindenOkyanus ve dalgalar
Okuma alışkanlığı olmayan birisinin eseri alıp şöyle bi göz atması bile bu alışkanlığı edineceğine yetecektir diye düşünüyorum. Sonra ki ilk süreçte okunan diğer kitaplara yabancı kalma riski de var elbet. her sene birer kez daha okurum diye karar alıp daha fazla karalama yapmama konusunda merhamet etmişliğim var. Bu sefer diğer kitaplarıma ayıp oluyordu çünkü.
Eser, yazarın vefatı sonrası kendisine ait bi sandıkta ara sıra yazıp yazıp içine attığı kağıtların derlenerek bi araya getirilmesiyle günümüze ulaşmıştır.. Bir nevi günlük aslında.
Her şeyi fazlasıyla anlamak hastalıktır diyen Dostoyevski'yi saygıyla anmamak mümkün mü mesela.. Çünkü Pessoa'nın derin bi analiz kabiliyeti var. Bu bi insan için ödül olabiliyor iken Pessoa'yı sağlam ruhsal çalkantılara sürüklediğine tanıklık ediyorsunuz. Haliyle de yer yer varoluşsal sanrılara dönüşmüş. Bi dönem pür neşe olan Pessoa 100-150 sayfa sonra diplere vurması, nihilist bi eda da takılması ilginçtir ve bunu okuma süreciniz de dönüşümlü olarak deneyimliyorsunuz. Fena dalgalanmış mübarek.
Kafa karıştıran şey; Klasik İslam Felsefesi düzlemin de hayatla bağ kuruyormuş gibi hissediyorken yazar bi bakıyorsunuz pozitivizm de git gel yaşamış. Çok kaygan bi zemin de ve zıt uçlar da gidip gelmiş. Bu da okuyucu da, inancın da gerçekten nasip kısmet olduğuna ikna ediyor.
'Huzursuzluğun Kitabı'nı okurken huzurumuz kaçmadı ama huzuru yakaladığımız da söylenemez.
Kafamız da karıştı, aydınlandıkta..
gülümsedik ve hüzünlendik derken; bi bakmışız ki ruh dünyasıyla tamamen tanışıklık edinmişiz.
'Hayat' mı dediniz! Ona da güzelmiş evet.. Lakin şu vesveseleri olmasa..
